For­ma­cja stała czyli kro­cze­nie drogą po­woła­nia pal­lo­tyń­skie­go nie koń­czy się z chwi­lą o­trzy­ma­nia świę­ceń ka­płań­skich czy zło­że­nia pro­fe­sji wiecz­nej. Ona trwa nieustannie, każdego dnia, aż do końca życia. Oczywiście wykształcenie i dobre przygotowanie do apostolstwa są bardzo ważne i potrzebne, ale nie może być to celem samo w sobie. Mają pomagać w głoszeniu Ewangelii, by jak najwięcej ludzi przyprowadzić do Boga, by nieść rzetelną pomoc potrzebującym.

Życie człowieka musi być karmione w sposób nieprzerwany. Dlatego każdy pallotyn jest zobowiązany do formacji permanentnej, która – według Ratio Institutionis SAC - nie rozpoczyna się po okresie początkowym, ale obejmuje całość życia. Jest ideą - matką czy też życiodajnym łonem, które ją strzeże i nadaje tożsamość – jak wyjaśnia Ratio Institutionis w punkcie 315.

Ratio Institutionis SAC wymienia 3 etapy formacji stałej:

• Pierwsze lata to czas około 5 lat od momentu przyjęcia święceń kapłańskich czy złożenia wiecznej profesji. Jest to czas przejścia z bycia pallotynem formowanym do bycia pallotynem w codziennej formacji. Najważniejszym elementem tego okresu jest znalezienie właściwej równowagi pomiędzy pracą a odpoczynkiem, aktywnością a modlitwą.
• Drugi etap to czas wieku średniego: pomiędzy 35/40 a 45/50 rokiem życia. To czas krytyczny. Najważniejszym celem tego etapu jest przezwyciężenie ciężkich kryzysów w sposób pozytywny.
• Wiek zaawansowany to czas powyżej 60 czy 65 roku życia. Na tym etapie ważne jest zrozumienie i przeżycie starości we wspólnocie w sposób pełny: duchowy i apostolski.

Formacja permanentna kończy się dopiero z chwilą śmierci, przygotowując człowieka do tego najważniejszego w jego życiu wydarzenia.

Pallotyn to przede wszystkim ten, który dąży do świętości, do „zniszczenia grzechu” do „zbawienia dusz”, a to wszystko „dla nieskończonej chwały Bożej” - tak jak tego pragnął nasz Ojciec Założyciel. I to właśnie jest podstawowe powołanie każdego Pallotyna, w którym ma wzrastać każdego dnia.

Być Pallotynem to nie tylko nosić sutannę z czarnym pasem.

Być Pallotynem to przede wszystkim głosić chwałę Boga.

Być Pallotynem to służyć ludziom we wszelki możliwy sposób.

Być Pallotynem to głosić, że każdy katolik jest apostołem.

Być Pallotynem to pokazywać, że każdy może dobrem zwyciężać zło.

FILM:

• Film ze spotkania księży i braci na Dyrektorium