Jesteś tutaj: HomePallotyniNasz Założyciel

Nasz Założyciel

  • Drukuj
  • Szczegóły
  • Apostol
  • Odsłony: 418

Św. Wincenty PallottiNa­szym Za­ło­ży­cie­lem jest Świę­ty Win­cen­ty Pal­lot­ti. Żył w la­tach 1795–1850. Win­cen­ty Pal­lot­ti u­ro­dził się w Rzy­mie w po­bli­żu Wa­ty­kanu dnia 21 kwiet­nia 1795 roku jako trze­cie z dzie­się­cior­ga dzie­ci Mag­dale­ny i Pio­tra Pawła Pal­lot­tich. Win­cen­ty w szó­stym roku życia roz­począł naukę w szko­le po­wszech­nej. Po u­koń­cze­niu szko­ły u­si­ło­wał wstą­pić do za­ko­nu ka­pu­cy­nów. Ro­dzi­ce jego byli do­brodzie­ja­mi tego za­ko­nu; matka, która zmar­ła w 1827 roku, spo­czy­wa w ko­ście­le ka­pu­cy­nów na Via Ve­neto. Jed­nak­że za radą spo­wied­nika, ze wzglę­du na stan zdro­wia, zre­zy­gno­wał z za­ko­nu, ale nigdy nie zre­zy­gno­wał z ka­płań­stwa.

Wi­dząc jasno swoją drogę życia, Win­cen­ty, je­sienią 1807 r., roz­począł naukę w Ko­le­gium Rzym­skim. Uczel­nię tę u­koń­czył w 1813 r., przyj­mu­jąc świę­ce­nia niż­sze w 1811 roku. Od je­sieni 1814 roku Pal­lot­ti stu­dio­wał fi­lo­zofię i teo­logię na u­ni­wer­sy­tecie rzym­skim Sa­pien­za, u­częsz­cza­jąc rów­no­cze­śnie na wy­kła­dy z nauk przy­rod­ni­czych, wyż­szej ma­te­maty­ki, hi­sto­rii i prawa. Jed­no­cześnie pro­wa­dził w tych la­tach głę­bo­kie życie we­wnętrz­ne, o czym świad­czy jego dzien­nik du­cho­wy. Stać się świę­tym księ­dzem było dla niego spra­wą nie­skoń­czenie waż­niej­szą, niż być księ­dzem u­czo­nym. Świę­ce­nia wyż­sze po­prze­dza­ją­ce ka­płań­stwo o­trzy­mał w Ba­zy­li­ce na La­te­ranie w Rzy­mie. Dnia 16 maja 1818 roku w tej samej świą­ty­ni przy­jął u­pra­gnio­ne świę­ce­nia ka­płań­skie. Na­stęp­ne­go dnia od­pra­wił pierw­szą Mszę św. w ko­ście­le del Gesu we Fra­scati.

„Prze­cho­dzi to ludz­kie wy­obra­że­nie – pisze w swoim Dzien­niku – że nie­skoń­czona do­broć Boża mo­je­go u­ko­cha­ne­go Ojca ra­czy­ła w za­dzi­wiają­cy spo­sób spoj­rzeć na mnie i wy­nieść mnie do za­szczy­tu ka­płań­stwa... Pro­szę wszyst­kie stwo­rze­nia, aby za mnie dzię­ko­wa­ły Bogu za nie­ocenioną łaskę po­woła­nia... Pro­szę Boga, aby u­czy­nił ze mnie nie­zmor­dowa­nego ro­bot­ni­ka”.

Dnia 15 lipca 1818 roku Pal­lot­ti u­koń­czył stu­dia u­ni­wer­sy­tec­kie, u­zy­skując dok­tora­ty z fi­lo­zofii i teo­logii. Życie ka­płań­skie Win­cen­tego od­zna­czało się dwie­ma ce­cha­mi: sku­pie­niem i ak­tyw­no­ścią. Gdy się mo­dlił, od­da­wał świat Bogu, gdy szedł ulicą, niósł Boga świa­tu.

Pierw­szy rok ka­płań­stwa Pal­lot­ti po­świę­cił głów­nie mło­dzie­ży, wśród któ­rej pra­co­wał już pod­czas stu­diów, nio­sąc jej pomoc du­cho­wą i ma­te­rial­ną. A kon­ty­nu­acją pracy dla mło­dzie­ży było przy­ję­cie przez ks. Pal­lot­tiego w 1819 roku na okres dzie­się­ciu lat sta­no­wi­ska ko­re­pety­tora na u­ni­wer­sy­tecie Sa­pien­za. Od roku 1829 przez trzy­na­ście lat był ojcem du­chow­nym Se­mi­na­rium Rzym­skie­go. Pod ko­niec 1834 roku zo­stał mia­no­wany rek­to­rem ko­ścioła Santo Spi­rito przy Via Giu­lia. Funk­cję tę peł­nił do lu­te­go 1846 roku Tu za­ło­żył Zjed­no­czenie Apo­stol­stwa Ka­to­lic­kie­go, za­twier­dzo­ne 11 lipca 1835 r. przez pa­pieża Grze­go­rza XVI. Od 6 stycz­nia 1836 roku u­rzą­dzał u­ro­czy­sto­ści Ok­ta­wy Epi­fa­nii jako wyraz jed­no­ści i po­wszech­no­ści Ko­ścioła. W roku 1837 za­czął sta­rania o za­ło­że­nie Ko­le­gium Mi­syj­ne­go oraz sie­ro­ciń­ca dla dzie­ci i mło­dzie­ży żeń­skiej, który stał się o­ka­zją do po­wsta­nia Zgro­ma­dze­nia Sióstr Apo­stol­stwa Ka­to­lic­kie­go. Mimo prze­pra­co­wania i cho­roby przy­jął w 1842 roku no­mi­na­cję na dusz­pa­ste­rza woj­skowe­go w Rzy­mie, a w dwa lata póź­niej ka­pe­lanię szpi­ta­la Cento Preti. Waż­nym mo­men­tem w życiu ks. Pal­lot­tiego było prze­ka­zanie mu w 1844 roku przez Sto­li­cę Apo­stol­ską dla Sto­wa­rzy­sze­nia Apo­stol­stwa Ka­to­lic­kie­go po­fran­cisz­kań­skie­go ko­ścioła i klasz­toru San Sa­lvato­re in Onda przy Via Pet­ti­na­ri, gdzie do dzi­siaj znaj­du­je się Za­rząd Ge­neral­ny Sto­wa­rzy­sze­nia.

Całe swoje życie ka­płań­skie po­świę­cił na o­ży­wia­nie chrze­ści­jań­skiej wiary wśród o­chrzczonych. Jego gor­li­wość o Kró­le­stwo Boże przy­na­glała go do sze­rzenia i po­pie­ra­nia współ­pra­cy mię­dzy du­chow­nymi, za­kon­ni­kami i świec­kimi.

Miej­scem jego ka­płań­skiej i a­po­stol­skiej dzia­łal­no­ści był przede wszyst­kim Rzym gdzie po­dej­mował po­słu­gę m.in.:

  • po­ma­gał bied­nym, cho­rym, o­pusz­czonym
  • za­ło­żył in­sty­tu­ty cha­ry­tatyw­ne, sie­ro­ciń­ce, domy po­mocy, itp.
  • o­ta­czał o­pie­ką du­cho­wą żoł­nie­rzy, ro­bot­ni­ków, stu­den­tów i więź­niów
  • po­pie­rał i o­ży­wiał brac­twa i zrze­szenia wier­nych
  • był kie­row­nikiem du­cho­wym w se­mi­na­riach rzym­skich i w klasz­torach sióstr
  • po­świę­cał się w spo­sób nie­zmor­dowa­ny spo­wie­dzi, był spo­wied­nikiem po­szu­ki­wa­nym przez ludzi wszyst­kich sta­nów
  • pro­wa­dził misje lu­do­we w pa­rafiach
  • po­świę­cał się re­li­gij­nemu ksz­tał­ce­niu mło­dzie­ży w szko­łach wieczor­nych i w in­nych or­ga­ni­zacjach mło­dzie­żowych
  • zajął się chrze­ści­jań­ską for­ma­cją świec­kich, za­kon­ni­ków i duchownych
  • o­pra­cowy­wał tek­sty re­li­gij­ne i po­pie­rał a­po­stol­stwo słowa dru­ko­wanego
  • o­ży­wiał dzia­łal­ność mi­syj­ną, zwra­cając szcze­gól­ną uwagę na problemy chrze­ści­jań­skiego Wscho­du
  • za­po­cząt­kował ob­chody Ok­ta­wy Epi­fa­nii jako wyraz jed­no­ści i powszech­no­ści Ko­ścioła
  • był rek­to­rem ko­ścioła Santo Spi­rito dei Na­po­le­tani
  • za­ło­żył Zjed­no­czenie Apo­stol­stwa Ka­to­lic­kie­go.

Ks. Win­cen­ty Pal­lot­ti zmarł w Rzy­mie w o­pi­nii świę­to­ści 22 stycz­nia 1850 roku. Sto lat póź­niej, 2 stycz­nia 1950 roku pa­pież Pius XII za­li­czył go do grona bło­gosła­wionych. Jego ciało, które nie u­le­gło roz­kła­dowi, zo­stało zło­żone w krysz­ta­ło­wym sar­ko­fagu pod mensą głów­ne­go oł­ta­rza w ko­ście­le San Sa­lvato­re in Onda w Rzy­mie. Pa­pież Jan XXIII w dniu 20 stycz­nia 1963 roku pod­czas trwa­nia So­boru Wa­ty­kań­skie­go II, o­głosił bło­gosła­wione­go Win­cen­tego Pal­lot­tiego świę­tym jako Apo­stoła Rzymu i pa­tro­na Apo­stola­tu Ludzi Świec­kich. Świę­ty Win­cen­ty zo­stał też pa­tro­nem Pa­pie­skiego Związ­ku Mi­syj­ne­go Księ­ży.