Pallotyński Ośrodek Powołań "Apostoł"

Oficjalna nazwa naszej wspólnoty brzmi:

Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego – SAC, popularna Pallotyni

Jesteśmy wspólnotą księży i braci, założoną przez św. Wincentego Pallottiego
Nasz Założyciel nie chciał, aby nasze Stowarzyszenie było nowym zakonem, ale pragnął, aby dzieło przez niego założone stanowiło ogniwo pośrednie, by było „pomostem” między duchowieństwem diecezjalnym a zakonnym. Tak więc ściśle rzecz biorąc nie jesteśmy zakonem, choć nasz sposób życia zawiera wiele elementów zakonnych np. życie wspólnotowe w domach Stowarzyszenia, wspólne modlitwy, wspólna rekreacja, wspólna praca apostolska, wspólnota dóbr... Różnica między zakonami a naszym Stowarzyszeniem polega na tym, że my zobowiązujemy się do życia ewangelicznego przez przyrzeczenia, natomiast zakonnicy składają śluby.
Księża i bracia tworząc rodzinę pallotyńską składają te same przyrzeczenia i w ten sposób naśladują Chrystusa na drodze rad ewangelicznych: czystości, ubóstwa, posłuszeństwa, wytrwania w Stowarzyszeniu, życia we wspólnocie dóbr i w duchu służby w miłości Chrystusa, Apostoła Ojca Przedwiecznego.

Formuła konsekracji:
„Dla większej chwały Boga, Najświętszej Dziewicy Maryi, Królowej Apostołów, wszystkich Aniołów i świętych i dla większego uświęcenia duszy swojej i bliźniego swego, z pomocą Boga i za wstawiennictwem Najświętszej Dziewicy Maryi, świętego Ojca naszego Wincentego i wszystkich świętych ja ... oddaję, poświęcam i składam w ofierze całego siebie temuż Bogu wszechmogącemu i postanawiam naśladować Pana naszego Jezusa Chrystusa w Stowarzyszeniu Apostolstwa Katolickiego; dlatego na (rok, całe życie) przyrzekam temuż Stowarzyszeniu i jego Przełożonym: czystość, ubóstwo, posłuszeństwo, wytrwanie, życie we wspólnocie dóbr i w duchu służby w miłości Chrystusa Pana, według Prawa tegoż Stowarzyszenia”.

Sposób zachowania naszych przyrzeczeń reguluje Prawo SAC. Przestrzeganie rad ewangelicznych ma charakter apostolski.

Dlaczego wybrałem pallotynów?
"Jest to pytanie, które sięga korzeniami nie tylko mojej młodości, lecz także głębi duszy, moich najwcześniejszych poszukiwań drogi i sensu życia. Co więcej, jest to pytanie dotyczące Bożych zamierzeń w stosunku do mnie. Ale jest to także pytanie o moje powołanie pallotyńskie.
Wybrałem pallotynów dlatego, że spotkałem w tej wspólnocie ludzi, kapłanów i braci, którzy mnie urzekli umiłowaniem Boga, duchem modlitwy i odwagą w działaniu, odpowiedzialnością za sprawy Kościoła i narodu.
Odpowiadała mi szeroka panorama zadań duszpasterskich, wielość dróg i możliwości realizacji powołania kapłańskiego, a także rozwijania zdolności.” – Ks. Piotr SAC

Przyrzekając życie w czystości naśladujemy Chrystusa pragniemy i uczestniczyć w Jego miłości do Kościoła. Przyrzeczenie czystości pozwala osiągnąć większą dyspozycyjność oraz owocność apostolską w posługiwaniu ludziom.
Posłuszeństwo prawowitym przełożonym ma ułatwić członkom SAC życie we wspólnocie i pomóc w wypełnieniu zadań zleconych pallotynom przez Kościół.
Ubóstwo pozwala nam na skoncentrowanie środków materialnych w celu wspierania zadań apostolskich podejmowanych przez SAC. Jednak jako członkowie Stowarzyszenia zachowujemy prawo do posiadania własności prywatnej, jednak dysponowanie nią jest uzależnione od przełożonych.

„Wieczna profesja była przypieczętowaniem tej pierwszej, ale zupełnie inaczej przeżywana. Wzruszenie przepełnione radością. Może to dziwne, ale przez całe lata formacji, nigdy nie miałem wątpliwości, że chcę być pallotynem. Może nie powinienem tego pisać, bo jest to moje osobiste przemyślenie, ale na dzień dzisiejszy jestem głęboko przekonany, że pallotyni są najlepszym zgromadzeniem i są dla mnie prawdziwą rodziną”. – Ks. Artur SAC

Przez styl życia i posługę w szczególny sposób pragniemy budować i pogłębiać u wszystkich wiernych świadomość ich apostolskiego powołania, zachęcając do aktywnego uczestnictwa w apostolstwie oraz pomagać, aby mogli dobrze przygotować się do współpracy z innymi w działalności apostolskiej.
Jako wspólnota apostolska żyjąca ideałami swojego Założyciela, współpracujemy też z innymi dziełami apostolskimi Kościoła, popierając rozwój różnych form apostolstwa, dostosowanych do potrzeb danego czasu.

Jan Paweł II o Pallotynach:
„Przyszedłem odwiedzić to miejsce i tę Wspólnotę, ponieważ moje osobiste dzieje były przeplatane licznymi i ważnymi spotkaniami z duchowymi synami św. Wincentego Pallottiego. Wadowice i moje rodzinne miasto są kolebką polskich Pallotynów; moje z nimi kontakty były częste w okresie mojej młodości, a szczególnie w czasie mego posługiwania kapłańskiego i biskupiego.

Ponadto z tym miejscem i z tą Wspólnotą w Rzymie łączy mnie jeszcze szczególniejszy motyw. Nie bez wzruszenia i wdzięczności pamiętam teraz ów daleki dzień roku 1946, kiedy to jako młody kapłan, przybywszy do Rzymu dla udoskonalenia mych studiów na papieskich uczelniach, zostałem przyjęty przez tę Wspólnotę. Jakkolwiek mój pobyt nie trwał tu zbyt długo, okazał się jednak wystarczający, by nie zapomnieć już o owym klimacie braterskiej pogody, jakim tu mogłem oddychać”.

Zamierzamy w ten sposób przyczynić się z całą mocą do jedności wszystkich chrześcijan oraz do głoszenia orędzia zbawienia niechrześcijanom, aby Kościół stawał się w ten sposób coraz to bardziej znakiem jedności i zbawienia dla całego świata.
Strojem każdego Pallotyna jest czarna sutanna z pelerynką, przepasana czarnym pasem. Misjonarze zaś noszą białe sutanny z pelerynką, przepasane czarnym pasem.

Hasłem, które przyświeca naszej pracy są słowa św. Pawła Apostoła: „Caritas Christi urget nos” – „Miłość Chrystusa przynagla nas”.
Miłość i apostolstwo kształtują styl naszego życia i naszej pracy, jak również strukturę i zarząd Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego.

Duchowość Pallotyńską określają trzy hasła:

„Ad infinitam Dei gloriam” Dla nieskończonej chwały Bożej – oddać Bogu możliwie nieskończoną chwałę poprzez pokorę, prostotę i radość.

„Ad salvandas animas” dla zbawienia dusz – każdy człowiek powinien starać się o zbawienie swoje oraz innych.

„Ad destreundum peccatum” – dla zniszczenia grzechu – motywem najważniejszym podejmowanych działań jest miłość Chrystusa i otwartość na działanie Ducha Świętego.

Nasza duchowość swymi korzeniami sięga do Wieczernika gdzie apostołowie zgromadzeni wokół Maryi tworzyli wspólnotę nadprzyrodzoną, apostolską i braterską. Dlatego też Patronką SAC i ZAK jest Maryja, Królowa Apostołów. Jest Ona, po Chrystusie, najdoskonalszym wzorem naszego apostolstwa.