Pallotyński Ośrodek Powołań "Apostoł"

Kim jest święty Wincenty Pallotti?

„Święty Wincenty Pallotti ...naucz nas iść za twym świetlanym przykładem, abyśmy mogli chwalić Boga świętością naszego życia i pracy!”
/z modlitw SAC/

Święty Wincenty Pallotti jest naszym założycielem i duchowym Ojcem.

Żył w latach 1795 – 1850. Urodził się dnia 21 kwietnia 1795 roku, w Rzymie, w pobliżu Watykanu, jako trzecie z dziesięciorga dzieci Magdaleny i Piotra Pawła Pallottich.
„Jedynym celem jest chwała Boża. Jedynym złem jest grzech. Jedynym dobrem jest niebo. Jedynym wzorem jest życie Jezusa Chrystusa. Jedyna miłością jest Bóg.” – św. Wincenty Pallotti
Wincenty w szóstym roku życia rozpoczął naukę w szkole powszechnej. Po ukończeniu szkoły usiłował wstąpić do zakonu kapucynów. Rodzice jego byli dobrodziejami tego zakonu; matka, która zmarła w 1827 r., spoczywa w kościele kapucynów na Via Veneto. Jednakże za radą spowiednika, ze względu na stan zdrowia, zrezygnował z pragnienia życia w zakonie, ale nigdy nie zrezygnował z myśli o kapłaństwie.

Widząc jasno swoją drogę życia, Wincenty, jesienią 1807 r., rozpoczął naukę w Kolegium Rzymskim. Uczelnię tę ukończył w 1813 r., przyjmując święcenia niższe w 1811 r. Od jesieni 1814 r. Pallotti studiował filozofię i teologię na uniwersytecie rzymskim Sapienza, uczęszczając równocześnie na wykłady z nauk przyrodniczych, wyższej matematyki, historii i prawa. Jednocześnie prowadził w tych latach głębokie życie wewnętrzne, o czym świadczy jego dziennik duchowy. Stać się świętym księdzem było dla niego sprawą nieskończenie ważniejszą, niż być księdzem uczonym. Święcenia wyższe poprzedzające kapłaństwo otrzymał w Bazylice na Lateranie w Rzymie. Dnia 16 maja 1818 r. w tej samej świątyni przyjął upragnione święcenia kapłańskie. Następnego dnia odprawił pierwszą Mszę św. w kościele del Gesu we Frascati. „Przechodzi to ludzkie wyobrażenie, że nieskończona dobroć Boża mojego ukochanego Ojca raczyła w zadziwiający sposób spojrzeć na mnie i wynieść mnie do zaszczytu kapłaństwa... Proszę wszystkie stworzenia, aby za mnie dziękowały Bogu za nieocenioną łaskę powołania... Proszę Boga, aby uczynił ze mnie niezmordowanego robotnika”. – Św. Wincenty Pallotti.

Dnia 15 lipca 1818 r. Pallotti ukończył studia uniwersyteckie, uzyskując doktoraty z filozofii i teologii. Życie kapłańskie Wincentego odznaczało się dwiema cechami: skupieniem i aktywnością. Gdy się modlił, oddawał świat Bogu, gdy szedł ulicą, niósł Boga światu.
Pierwszy rok kapłaństwa Pallotti poświęcił głównie młodzieży, wśród której pracował już podczas studiów, niosąc jej pomoc duchową i materialną. A kontynuacją pracy dla młodzieży było przyjęcie przez ks. Pallottiego w 1819 r. na okres dziesięciu lat stanowiska korepetytora na uniwersytecie Sapienza. Od roku 1829 przez trzynaście lat był ojcem duchownym Seminarium Rzymskiego. Pod koniec 1834 r. został mianowany rektorem kościoła Santo Spirito przy Via Giulia. Funkcję tę pełnił do lutego 1846 r. Tu założył Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego, zatwierdzone 11 lipca 1835 r. przez papieża Grzegorza XVI.

Od 6 stycznia 1836 r. urządzał uroczystości Oktawy Epifanii jako wyraz jedności i powszechności Kościoła. W roku 1837 zaczął starania o założenie Kolegium Misyjnego oraz sierocińca dla dzieci i młodzieży żeńskiej, który stał się okazją do powstania Zgromadzenia Sióstr Apostolstwa Katolickiego. Mimo przepracowania i choroby przyjął w 1842 roku nominację na duszpasterza wojskowego w Rzymie, a w dwa lata później kapelanię szpitala Cento Preti. Ważnym momentem w życiu ks. Pallottiego było przekazanie mu w 1844 r. przez Stolicę Apostolską dla Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego pofranciszkańskiego kościoła i klasztoru San Salvatore in Onda przy Via Pettinari, gdzie do dzisiaj znajduje się Zarząd Generalny Stowarzyszenia. Całe swoje życie kapłańskie poświęcił na ożywianie chrześcijańskiej wiary wśród ochrzczonych. Jego gorliwość o Królestwo Boże przynaglała go do szerzenia i popierania współpracy między duchownymi, zakonnikami i świeckimi.

„Najbardziej spodobał mi się w SAC szeroki zakres podejmowanych prac. Oprócz duszpasterstwa parafialnego pallotyni m.in. wyjeżdżają na misje, pracują wśród chorych, więźniów, są kapelanami w wojsku, policji. Przez długi czas nie mogłem się zdecydować, miałem szereg pytań, wątpliwości. Poza tym chciałem skończyć studia. Ostatecznie postanowiłem, że podejmę decyzję po zakończeniu nauki. I tak też się stało. Przybyłem na ul. Skaryszewską 12 w Warszawie i złożyłem dokumenty. Moja rodzina zaakceptowała ten wybór, chociaż była zaskoczona. Natomiast, gdy zakomunikowałem swą decyzję znajomym, przyjaciołom, uznali to za żart, dowcip. Mam nadzieję, że teraz już tak nie myślą, a jeśli jest inaczej, pewnie zmienią zdanie, gdy zobaczą mnie w sutannie.” – kl. Andrzej SAC

Miejscem jego kapłańskiej i apostolskiej działalności był przede wszystkim Rzym gdzie podejmował posługę m.in.:
• pomagał biednym, chorym, opuszczonym
• założył instytuty charytatywne, sierocińce, domy pomocy, itp.
• otaczał opieką duchową żołnierzy, robotników, studentów i więźniów
• popierał i ożywiał bractwa i zrzeszenia wiernych
• był kierownikiem duchowym w seminariach rzymskich i w klasztorach sióstr
• poświęcał się w sposób niezmordowany spowiedzi, był spowiednikiem poszukiwanym przez ludzi wszystkich stanów
• prowadził misje ludowe w parafiach
• poświęcał się religijnemu kształceniu młodzieży w szkołach wieczornych i w innych organizacjach młodzieżowych
• zajął się chrześcijańską formacją świeckich, zakonników i duchownych
• opracowywał teksty religijne i popierał apostolstwo słowa drukowanego
• ożywiał działalność misyjną, zwracając szczególną uwagę na problemy chrześcijańskiego Wschodu
• zapoczątkował obchody Oktawy Epifanii jako wyraz jedności i powszechności Kościoła
• był rektorem kościoła Santo Spirito dei Napoletani
• założył Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego.

Ks. Wincenty Pallotti zmarł w opinii świętości, w Rzymie, 22 stycznia 1850 r. Sto lat później, 2 stycznia 1950 roku papież Pius XII zaliczył go do grona błogosławionych. Jego ciało, które nie uległo rozkładowi, zostało złożone w kryształowym sarkofagu pod mensą głównego ołtarza w kościele San Salvatore in Onda w Rzymie. Papież Jan XXIII w dniu 20 stycznia 1963 roku podczas trwania Soboru Watykańskiego II, ogłosił błogosławionego Wincentego Pallottiego świętym jako Apostoła Rzymu i patrona Apostolatu Ludzi Świeckich. Święty Wincenty został też patronem Papieskiego Związku Misyjnego Księży.

Dlaczego zostałem pallotynem?
"Zafascynowała mnie postać św. Wincentego Pallottiego, jego charyzmat ukierunkowany na zaangażowanie wszystkich chrześcijan do głoszenia Ewangelii i budowania Kościoła. Zrozumiałem, że Pallotti to święty na nasze czasy. Zakochany w Bogu – Miłości Nieskończonej, powtarzający na co dzień Pawłowe słowa: Miłość Chrystusa przynagla nas. A poza tym uderzyła mnie jego umiejętność odczytywania znaków czasu oraz niezwykła wrażliwość na ich wezwania. Bliskim był mi też jego niepokój i pytania jakie stawiał: Co jeszcze mógłby zrobić dla Kościoła i ludzi, zwłaszcza ubogich. A poza tym ta jego niesamowita pracowitość... To wszystko urzekało mnie dawniej i urzeka dzisiaj.
Dlatego mogę powiedzieć, że nie tylko zostałem pallotynem, ale jestem nim całym sercem i mam odwagę proponować pallotyńską drogę życia młodym ludziom i z pomocą Bożą pozostać na drodze pallotyńskiej do końca moich dni.” – Ksiądz, lat 62