Pallotyński Ośrodek Powołań "Apostoł"
Pax Christi!
Pallotyni w Polsce
Skąd wzięli się Pallotyni w Polsce?
Święty Wincenty Pallotti był Apostołem Rzymu i to właśnie w Wiecznym Mieście powstali Pallotyni, ale już za życia Założyciela jego charyzmat rozprzestrzeniał w różne rejony świata. Działalność świętego była znana także niektórym Polakom. A sam Święty Wincenty modlił się za Polskę: „Błagam Cię, Pani moja, Święta Maryjo, racz wziąć Polskę w swoje ręce. Amen”.
Do Polski Stowarzyszenie zostało przeszczepione w 1907 roku przez księdza Alojzego Majewskiego, który po czterech latach pracy misyjnej Kamerunie wrócił do Polski. Pierwszy dom powstał na Wschodzie w Jejkowicach, w diecezji lwowskiej. Już w grudniu 1907 roku zamieszkał z księżmi pierwszy kandydat na brata. W marcu roku 1908 zgłosili się następni.
Początki dzieła Pallotyńskiego na ziemiach polskich były bardzo trudne i naznaczone niedostatkami, ale gorliwość pierwszych pallotynów zaczęła przynosić szybko błogosławione owoce.
11 czerwca 1909 roku powstał dom w Wadowicach na Kopcu, gdzie otworzono niższe seminarium dla kandydatów do Stowarzyszenia, zwane Collegium Marianum, Obecnie mieści się tam nowicjat i dom rekolekcyjny.
W 1919 roku ksiądz Alojzy Majewski powołał do życia Wyższe Seminarium Duchowne Księży Pallotynów na Kopcu.
Po I wojnie światowej, dzięki licznym powołaniom i intensywnej pracy apostolskiej podejmowanych w różnych dziedzinach życia nastąpił szybki rozwój Pallotynów i już w 1935 roku polską regię podniesiono do rangi prowincji pod wezwaniem Chrystusa Króla.
W okresie międzywojennym powstało w Polsce wiele nowych domów pallotyńskich m.in. w Warszawie i Ołtarzewie; w pierwszych dniach wojny pallotyni objęli placówkę w Radomiu. Już w okresie międzywojennym pallotyni polscy zaczęli pracę duszpasterską poza krajem.
Przed II wojną światową prowincja liczyła: 11 domów, 77 księży, 50 kleryków po nowicjacie, 137 braci, 256 kandydatów na księży i 12 na braci.
W czasie II wojny światowej polscy pallotyni ponieśli dotkliwe straty. Zginęło 29 członków prowincji: 11 księży, 3 kleryków, 15 braci, w tym wyniesieni na ołtarze przez Jana Pawła II Błogosławieni Męczennicy, ksiądz Józef Jankowski i ksiądz Józef Stanek. Po wyzwoleniu, dzięki krwi Męczenników i wspaniałej pracy oddanych apostolstwu księży i braci, Stowarzyszenie powoli odbudowało swoją świetność.
„Przybyliście – Drodzy Pallotyni – do Polski pod znakiem człowieka, który żył na ziemi włoskiej. Pewnego rodzaju pokrewieństwo religijne i kulturowe ułatwiło Wam przyjście do Ojczyzny. Stowarzyszenie wasze znalazło u nas od razu pełne zrozumienie, dzięki głębokiej duchowej więzi między naszą rodzimą religijnością, a religijnością waszych Założycieli. Stowarzyszenie przybyło na teren Polski w warunkach dość trudnych, ale jego styl życiowy i apostolski ułatwiał głębokie wszczepienie się w życie Kościoła katolickiego w naszym kraju.
Dlatego też dzisiaj wspólnie wspominamy z wielką radością wasza pracę. Pracowaliście w trudnych warunkach, w okresie ciężkich przeżyć wojennych i obficie płaciliście krwią swoich pierwszych pracowników, którzy zabierani z tego domu, ginęli w więzieniach i obozach koncentracyjnych. Jednakże ich krew, cierpienia i męka wydały owoc stokrotny”.
Kard. St. Wyszyński, Homilia wygłoszona z okazji 50-lecia obecności i pracy Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Ołtarzewie
Od początku swej działalności pallotyni w Polsce kształtowali świeckich w duchu apostolskim przez czasopisma, zjazdy, dni skupienia, rekolekcje zamknięte i osobiste kontakty. Przed wojną było już kilka tysięcy świeckich współpracowników, należących do Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego.
W pracy apostolskiej nie zapomniano nigdy o misjach, ale w okresie powojennym nie było warunków do wyjazdu księży i braci z kraju. Dopiero w 1963 roku wyjechał na misje do Indii ks. Adam Wiśniewski, a następnie Polscy pallotyni rozpoczęli prace w Afryce. W latach dziewięćdziesiątych duchowi synowie Pallottiego rozpoczęli działalność apostolską w krajach byłego Związku Radzieckiego.
Polska Prowincja Chrystusa Króla, utworzona w 1935 roku, przeżywała w ostatnich dziesięcioleciach dynamiczny rozwój, który doprowadził ją do reorganizacji i została przekształcona w dwie: prowincję Chrystusa Króla z siedzibą zarządu w Warszawie. Prowincja ta obejmuje wschodnią część Polski, oraz prowincję Zwiastowania Pańskiego z siedzibą zarządu w Poznaniu. Granica pomiędzy prowincjami biegnie linią zachodnią diecezji: Olsztyńskiej, Płockiej, Łowickiej, Radomskiej, Kieleckiej, Krakowskiej
Święty Wincenty Pallotti był Apostołem Rzymu i to właśnie w Wiecznym Mieście powstali Pallotyni, ale już za życia Założyciela jego charyzmat rozprzestrzeniał w różne rejony świata. Działalność świętego była znana także niektórym Polakom. A sam Święty Wincenty modlił się za Polskę: „Błagam Cię, Pani moja, Święta Maryjo, racz wziąć Polskę w swoje ręce. Amen”.
Do Polski Stowarzyszenie zostało przeszczepione w 1907 roku przez księdza Alojzego Majewskiego, który po czterech latach pracy misyjnej Kamerunie wrócił do Polski. Pierwszy dom powstał na Wschodzie w Jejkowicach, w diecezji lwowskiej. Już w grudniu 1907 roku zamieszkał z księżmi pierwszy kandydat na brata. W marcu roku 1908 zgłosili się następni.
Początki dzieła Pallotyńskiego na ziemiach polskich były bardzo trudne i naznaczone niedostatkami, ale gorliwość pierwszych pallotynów zaczęła przynosić szybko błogosławione owoce.
11 czerwca 1909 roku powstał dom w Wadowicach na Kopcu, gdzie otworzono niższe seminarium dla kandydatów do Stowarzyszenia, zwane Collegium Marianum, Obecnie mieści się tam nowicjat i dom rekolekcyjny.
W 1919 roku ksiądz Alojzy Majewski powołał do życia Wyższe Seminarium Duchowne Księży Pallotynów na Kopcu.
Po I wojnie światowej, dzięki licznym powołaniom i intensywnej pracy apostolskiej podejmowanych w różnych dziedzinach życia nastąpił szybki rozwój Pallotynów i już w 1935 roku polską regię podniesiono do rangi prowincji pod wezwaniem Chrystusa Króla.
W okresie międzywojennym powstało w Polsce wiele nowych domów pallotyńskich m.in. w Warszawie i Ołtarzewie; w pierwszych dniach wojny pallotyni objęli placówkę w Radomiu. Już w okresie międzywojennym pallotyni polscy zaczęli pracę duszpasterską poza krajem.
Przed II wojną światową prowincja liczyła: 11 domów, 77 księży, 50 kleryków po nowicjacie, 137 braci, 256 kandydatów na księży i 12 na braci.
W czasie II wojny światowej polscy pallotyni ponieśli dotkliwe straty. Zginęło 29 członków prowincji: 11 księży, 3 kleryków, 15 braci, w tym wyniesieni na ołtarze przez Jana Pawła II Błogosławieni Męczennicy, ksiądz Józef Jankowski i ksiądz Józef Stanek. Po wyzwoleniu, dzięki krwi Męczenników i wspaniałej pracy oddanych apostolstwu księży i braci, Stowarzyszenie powoli odbudowało swoją świetność.
„Przybyliście – Drodzy Pallotyni – do Polski pod znakiem człowieka, który żył na ziemi włoskiej. Pewnego rodzaju pokrewieństwo religijne i kulturowe ułatwiło Wam przyjście do Ojczyzny. Stowarzyszenie wasze znalazło u nas od razu pełne zrozumienie, dzięki głębokiej duchowej więzi między naszą rodzimą religijnością, a religijnością waszych Założycieli. Stowarzyszenie przybyło na teren Polski w warunkach dość trudnych, ale jego styl życiowy i apostolski ułatwiał głębokie wszczepienie się w życie Kościoła katolickiego w naszym kraju.
Dlatego też dzisiaj wspólnie wspominamy z wielką radością wasza pracę. Pracowaliście w trudnych warunkach, w okresie ciężkich przeżyć wojennych i obficie płaciliście krwią swoich pierwszych pracowników, którzy zabierani z tego domu, ginęli w więzieniach i obozach koncentracyjnych. Jednakże ich krew, cierpienia i męka wydały owoc stokrotny”.
Kard. St. Wyszyński, Homilia wygłoszona z okazji 50-lecia obecności i pracy Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Ołtarzewie
Od początku swej działalności pallotyni w Polsce kształtowali świeckich w duchu apostolskim przez czasopisma, zjazdy, dni skupienia, rekolekcje zamknięte i osobiste kontakty. Przed wojną było już kilka tysięcy świeckich współpracowników, należących do Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego.
W pracy apostolskiej nie zapomniano nigdy o misjach, ale w okresie powojennym nie było warunków do wyjazdu księży i braci z kraju. Dopiero w 1963 roku wyjechał na misje do Indii ks. Adam Wiśniewski, a następnie Polscy pallotyni rozpoczęli prace w Afryce. W latach dziewięćdziesiątych duchowi synowie Pallottiego rozpoczęli działalność apostolską w krajach byłego Związku Radzieckiego.
Polska Prowincja Chrystusa Króla, utworzona w 1935 roku, przeżywała w ostatnich dziesięcioleciach dynamiczny rozwój, który doprowadził ją do reorganizacji i została przekształcona w dwie: prowincję Chrystusa Króla z siedzibą zarządu w Warszawie. Prowincja ta obejmuje wschodnią część Polski, oraz prowincję Zwiastowania Pańskiego z siedzibą zarządu w Poznaniu. Granica pomiędzy prowincjami biegnie linią zachodnią diecezji: Olsztyńskiej, Płockiej, Łowickiej, Radomskiej, Kieleckiej, Krakowskiej