Pallotyński Ośrodek Powołań "Apostoł"

Oficjalna nazwa naszej wspólnoty brzmi:

Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego – SAC, popularna Pallotyni

Jesteśmy wspólnotą księży i braci, założoną przez św. Wincentego Pallottiego
Nasz Założyciel nie chciał, aby nasze Stowarzyszenie było nowym zakonem, ale pragnął, aby dzieło przez niego założone stanowiło ogniwo pośrednie, by było „pomostem” między duchowieństwem diecezjalnym a zakonnym. Tak więc ściśle rzecz biorąc nie jesteśmy zakonem, choć nasz sposób życia zawiera wiele elementów zakonnych np. życie wspólnotowe w domach Stowarzyszenia, wspólne modlitwy, wspólna rekreacja, wspólna praca apostolska, wspólnota dóbr... Różnica między zakonami a naszym Stowarzyszeniem polega na tym, że my zobowiązujemy się do życia ewangelicznego przez przyrzeczenia, natomiast zakonnicy składają śluby.
Księża i bracia tworząc rodzinę pallotyńską składają te same przyrzeczenia i w ten sposób naśladują Chrystusa na drodze rad ewangelicznych: czystości, ubóstwa, posłuszeństwa, wytrwania w Stowarzyszeniu, życia we wspólnocie dóbr i w duchu służby w miłości Chrystusa, Apostoła Ojca Przedwiecznego.

Formuła konsekracji:
„Dla większej chwały Boga, Najświętszej Dziewicy Maryi, Królowej Apostołów, wszystkich Aniołów i świętych i dla większego uświęcenia duszy swojej i bliźniego swego, z pomocą Boga i za wstawiennictwem Najświętszej Dziewicy Maryi, świętego Ojca naszego Wincentego i wszystkich świętych ja ... oddaję, poświęcam i składam w ofierze całego siebie temuż Bogu wszechmogącemu i postanawiam naśladować Pana naszego Jezusa Chrystusa w Stowarzyszeniu Apostolstwa Katolickiego; dlatego na (rok, całe życie) przyrzekam temuż Stowarzyszeniu i jego Przełożonym: czystość, ubóstwo, posłuszeństwo, wytrwanie, życie we wspólnocie dóbr i w duchu służby w miłości Chrystusa Pana, według Prawa tegoż Stowarzyszenia”.

Sposób zachowania naszych przyrzeczeń reguluje Prawo SAC. Przestrzeganie rad ewangelicznych ma charakter apostolski.

Dlaczego wybrałem pallotynów?
"Jest to pytanie, które sięga korzeniami nie tylko mojej młodości, lecz także głębi duszy, moich najwcześniejszych poszukiwań drogi i sensu życia. Co więcej, jest to pytanie dotyczące Bożych zamierzeń w stosunku do mnie. Ale jest to także pytanie o moje powołanie pallotyńskie.
Wybrałem pallotynów dlatego, że spotkałem w tej wspólnocie ludzi, kapłanów i braci, którzy mnie urzekli umiłowaniem Boga, duchem modlitwy i odwagą w działaniu, odpowiedzialnością za sprawy Kościoła i narodu.
Odpowiadała mi szeroka panorama zadań duszpasterskich, wielość dróg i możliwości realizacji powołania kapłańskiego, a także rozwijania zdolności.” – Ks. Piotr SAC

Przyrzekając życie w czystości naśladujemy Chrystusa pragniemy i uczestniczyć w Jego miłości do Kościoła. Przyrzeczenie czystości pozwala osiągnąć większą dyspozycyjność oraz owocność apostolską w posługiwaniu ludziom.
Posłuszeństwo prawowitym przełożonym ma ułatwić członkom SAC życie we wspólnocie i pomóc w wypełnieniu zadań zleconych pallotynom przez Kościół.
Ubóstwo pozwala nam na skoncentrowanie środków materialnych w celu wspierania zadań apostolskich podejmowanych przez SAC. Jednak jako członkowie Stowarzyszenia zachowujemy prawo do posiadania własności prywatnej, jednak dysponowanie nią jest uzależnione od przełożonych.

„Wieczna profesja była przypieczętowaniem tej pierwszej, ale zupełnie inaczej przeżywana. Wzruszenie przepełnione radością. Może to dziwne, ale przez całe lata formacji, nigdy nie miałem wątpliwości, że chcę być pallotynem. Może nie powinienem tego pisać, bo jest to moje osobiste przemyślenie, ale na dzień dzisiejszy jestem głęboko przekonany, że pallotyni są najlepszym zgromadzeniem i są dla mnie prawdziwą rodziną”. – Ks. Artur SAC

Przez styl życia i posługę w szczególny sposób pragniemy budować i pogłębiać u wszystkich wiernych świadomość ich apostolskiego powołania, zachęcając do aktywnego uczestnictwa w apostolstwie oraz pomagać, aby mogli dobrze przygotować się do współpracy z innymi w działalności apostolskiej.
Jako wspólnota apostolska żyjąca ideałami swojego Założyciela, współpracujemy też z innymi dziełami apostolskimi Kościoła, popierając rozwój różnych form apostolstwa, dostosowanych do potrzeb danego czasu.

Jan Paweł II o Pallotynach:
„Przyszedłem odwiedzić to miejsce i tę Wspólnotę, ponieważ moje osobiste dzieje były przeplatane licznymi i ważnymi spotkaniami z duchowymi synami św. Wincentego Pallottiego. Wadowice i moje rodzinne miasto są kolebką polskich Pallotynów; moje z nimi kontakty były częste w okresie mojej młodości, a szczególnie w czasie mego posługiwania kapłańskiego i biskupiego.

Ponadto z tym miejscem i z tą Wspólnotą w Rzymie łączy mnie jeszcze szczególniejszy motyw. Nie bez wzruszenia i wdzięczności pamiętam teraz ów daleki dzień roku 1946, kiedy to jako młody kapłan, przybywszy do Rzymu dla udoskonalenia mych studiów na papieskich uczelniach, zostałem przyjęty przez tę Wspólnotę. Jakkolwiek mój pobyt nie trwał tu zbyt długo, okazał się jednak wystarczający, by nie zapomnieć już o owym klimacie braterskiej pogody, jakim tu mogłem oddychać”.

Zamierzamy w ten sposób przyczynić się z całą mocą do jedności wszystkich chrześcijan oraz do głoszenia orędzia zbawienia niechrześcijanom, aby Kościół stawał się w ten sposób coraz to bardziej znakiem jedności i zbawienia dla całego świata.
Strojem każdego Pallotyna jest czarna sutanna z pelerynką, przepasana czarnym pasem. Misjonarze zaś noszą białe sutanny z pelerynką, przepasane czarnym pasem.

Hasłem, które przyświeca naszej pracy są słowa św. Pawła Apostoła: „Caritas Christi urget nos” – „Miłość Chrystusa przynagla nas”.
Miłość i apostolstwo kształtują styl naszego życia i naszej pracy, jak również strukturę i zarząd Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego.

Duchowość Pallotyńską określają trzy hasła:

„Ad infinitam Dei gloriam” Dla nieskończonej chwały Bożej – oddać Bogu możliwie nieskończoną chwałę poprzez pokorę, prostotę i radość.

„Ad salvandas animas” dla zbawienia dusz – każdy człowiek powinien starać się o zbawienie swoje oraz innych.

„Ad destreundum peccatum” – dla zniszczenia grzechu – motywem najważniejszym podejmowanych działań jest miłość Chrystusa i otwartość na działanie Ducha Świętego.

Nasza duchowość swymi korzeniami sięga do Wieczernika gdzie apostołowie zgromadzeni wokół Maryi tworzyli wspólnotę nadprzyrodzoną, apostolską i braterską. Dlatego też Patronką SAC i ZAK jest Maryja, Królowa Apostołów. Jest Ona, po Chrystusie, najdoskonalszym wzorem naszego apostolstwa.

Kim jest święty Wincenty Pallotti?

„Święty Wincenty Pallotti ...naucz nas iść za twym świetlanym przykładem, abyśmy mogli chwalić Boga świętością naszego życia i pracy!”
/z modlitw SAC/

Święty Wincenty Pallotti jest naszym założycielem i duchowym Ojcem.

Żył w latach 1795 – 1850. Urodził się dnia 21 kwietnia 1795 roku, w Rzymie, w pobliżu Watykanu, jako trzecie z dziesięciorga dzieci Magdaleny i Piotra Pawła Pallottich.
„Jedynym celem jest chwała Boża. Jedynym złem jest grzech. Jedynym dobrem jest niebo. Jedynym wzorem jest życie Jezusa Chrystusa. Jedyna miłością jest Bóg.” – św. Wincenty Pallotti
Wincenty w szóstym roku życia rozpoczął naukę w szkole powszechnej. Po ukończeniu szkoły usiłował wstąpić do zakonu kapucynów. Rodzice jego byli dobrodziejami tego zakonu; matka, która zmarła w 1827 r., spoczywa w kościele kapucynów na Via Veneto. Jednakże za radą spowiednika, ze względu na stan zdrowia, zrezygnował z pragnienia życia w zakonie, ale nigdy nie zrezygnował z myśli o kapłaństwie.

Widząc jasno swoją drogę życia, Wincenty, jesienią 1807 r., rozpoczął naukę w Kolegium Rzymskim. Uczelnię tę ukończył w 1813 r., przyjmując święcenia niższe w 1811 r. Od jesieni 1814 r. Pallotti studiował filozofię i teologię na uniwersytecie rzymskim Sapienza, uczęszczając równocześnie na wykłady z nauk przyrodniczych, wyższej matematyki, historii i prawa. Jednocześnie prowadził w tych latach głębokie życie wewnętrzne, o czym świadczy jego dziennik duchowy. Stać się świętym księdzem było dla niego sprawą nieskończenie ważniejszą, niż być księdzem uczonym. Święcenia wyższe poprzedzające kapłaństwo otrzymał w Bazylice na Lateranie w Rzymie. Dnia 16 maja 1818 r. w tej samej świątyni przyjął upragnione święcenia kapłańskie. Następnego dnia odprawił pierwszą Mszę św. w kościele del Gesu we Frascati. „Przechodzi to ludzkie wyobrażenie, że nieskończona dobroć Boża mojego ukochanego Ojca raczyła w zadziwiający sposób spojrzeć na mnie i wynieść mnie do zaszczytu kapłaństwa... Proszę wszystkie stworzenia, aby za mnie dziękowały Bogu za nieocenioną łaskę powołania... Proszę Boga, aby uczynił ze mnie niezmordowanego robotnika”. – Św. Wincenty Pallotti.

Dnia 15 lipca 1818 r. Pallotti ukończył studia uniwersyteckie, uzyskując doktoraty z filozofii i teologii. Życie kapłańskie Wincentego odznaczało się dwiema cechami: skupieniem i aktywnością. Gdy się modlił, oddawał świat Bogu, gdy szedł ulicą, niósł Boga światu.
Pierwszy rok kapłaństwa Pallotti poświęcił głównie młodzieży, wśród której pracował już podczas studiów, niosąc jej pomoc duchową i materialną. A kontynuacją pracy dla młodzieży było przyjęcie przez ks. Pallottiego w 1819 r. na okres dziesięciu lat stanowiska korepetytora na uniwersytecie Sapienza. Od roku 1829 przez trzynaście lat był ojcem duchownym Seminarium Rzymskiego. Pod koniec 1834 r. został mianowany rektorem kościoła Santo Spirito przy Via Giulia. Funkcję tę pełnił do lutego 1846 r. Tu założył Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego, zatwierdzone 11 lipca 1835 r. przez papieża Grzegorza XVI.

Od 6 stycznia 1836 r. urządzał uroczystości Oktawy Epifanii jako wyraz jedności i powszechności Kościoła. W roku 1837 zaczął starania o założenie Kolegium Misyjnego oraz sierocińca dla dzieci i młodzieży żeńskiej, który stał się okazją do powstania Zgromadzenia Sióstr Apostolstwa Katolickiego. Mimo przepracowania i choroby przyjął w 1842 roku nominację na duszpasterza wojskowego w Rzymie, a w dwa lata później kapelanię szpitala Cento Preti. Ważnym momentem w życiu ks. Pallottiego było przekazanie mu w 1844 r. przez Stolicę Apostolską dla Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego pofranciszkańskiego kościoła i klasztoru San Salvatore in Onda przy Via Pettinari, gdzie do dzisiaj znajduje się Zarząd Generalny Stowarzyszenia. Całe swoje życie kapłańskie poświęcił na ożywianie chrześcijańskiej wiary wśród ochrzczonych. Jego gorliwość o Królestwo Boże przynaglała go do szerzenia i popierania współpracy między duchownymi, zakonnikami i świeckimi.

„Najbardziej spodobał mi się w SAC szeroki zakres podejmowanych prac. Oprócz duszpasterstwa parafialnego pallotyni m.in. wyjeżdżają na misje, pracują wśród chorych, więźniów, są kapelanami w wojsku, policji. Przez długi czas nie mogłem się zdecydować, miałem szereg pytań, wątpliwości. Poza tym chciałem skończyć studia. Ostatecznie postanowiłem, że podejmę decyzję po zakończeniu nauki. I tak też się stało. Przybyłem na ul. Skaryszewską 12 w Warszawie i złożyłem dokumenty. Moja rodzina zaakceptowała ten wybór, chociaż była zaskoczona. Natomiast, gdy zakomunikowałem swą decyzję znajomym, przyjaciołom, uznali to za żart, dowcip. Mam nadzieję, że teraz już tak nie myślą, a jeśli jest inaczej, pewnie zmienią zdanie, gdy zobaczą mnie w sutannie.” – kl. Andrzej SAC

Miejscem jego kapłańskiej i apostolskiej działalności był przede wszystkim Rzym gdzie podejmował posługę m.in.:
• pomagał biednym, chorym, opuszczonym
• założył instytuty charytatywne, sierocińce, domy pomocy, itp.
• otaczał opieką duchową żołnierzy, robotników, studentów i więźniów
• popierał i ożywiał bractwa i zrzeszenia wiernych
• był kierownikiem duchowym w seminariach rzymskich i w klasztorach sióstr
• poświęcał się w sposób niezmordowany spowiedzi, był spowiednikiem poszukiwanym przez ludzi wszystkich stanów
• prowadził misje ludowe w parafiach
• poświęcał się religijnemu kształceniu młodzieży w szkołach wieczornych i w innych organizacjach młodzieżowych
• zajął się chrześcijańską formacją świeckich, zakonników i duchownych
• opracowywał teksty religijne i popierał apostolstwo słowa drukowanego
• ożywiał działalność misyjną, zwracając szczególną uwagę na problemy chrześcijańskiego Wschodu
• zapoczątkował obchody Oktawy Epifanii jako wyraz jedności i powszechności Kościoła
• był rektorem kościoła Santo Spirito dei Napoletani
• założył Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego.

Ks. Wincenty Pallotti zmarł w opinii świętości, w Rzymie, 22 stycznia 1850 r. Sto lat później, 2 stycznia 1950 roku papież Pius XII zaliczył go do grona błogosławionych. Jego ciało, które nie uległo rozkładowi, zostało złożone w kryształowym sarkofagu pod mensą głównego ołtarza w kościele San Salvatore in Onda w Rzymie. Papież Jan XXIII w dniu 20 stycznia 1963 roku podczas trwania Soboru Watykańskiego II, ogłosił błogosławionego Wincentego Pallottiego świętym jako Apostoła Rzymu i patrona Apostolatu Ludzi Świeckich. Święty Wincenty został też patronem Papieskiego Związku Misyjnego Księży.

Dlaczego zostałem pallotynem?
"Zafascynowała mnie postać św. Wincentego Pallottiego, jego charyzmat ukierunkowany na zaangażowanie wszystkich chrześcijan do głoszenia Ewangelii i budowania Kościoła. Zrozumiałem, że Pallotti to święty na nasze czasy. Zakochany w Bogu – Miłości Nieskończonej, powtarzający na co dzień Pawłowe słowa: Miłość Chrystusa przynagla nas. A poza tym uderzyła mnie jego umiejętność odczytywania znaków czasu oraz niezwykła wrażliwość na ich wezwania. Bliskim był mi też jego niepokój i pytania jakie stawiał: Co jeszcze mógłby zrobić dla Kościoła i ludzi, zwłaszcza ubogich. A poza tym ta jego niesamowita pracowitość... To wszystko urzekało mnie dawniej i urzeka dzisiaj.
Dlatego mogę powiedzieć, że nie tylko zostałem pallotynem, ale jestem nim całym sercem i mam odwagę proponować pallotyńską drogę życia młodym ludziom i z pomocą Bożą pozostać na drodze pallotyńskiej do końca moich dni.” – Ksiądz, lat 62

Dzieło założone przez Św. Wincentego Pallottiego.

Wincenty Pallotti bardzo pragnął, by cały świat poznał naukę chrześcijańską. Zdawał sobie jednak sprawę, że jest to zadanie bardzo trudne i sam nie jest w stanie go wypełnić. Wtedy pojawiła się myśl o pewnego rodzaju „zrzeszeniu”, którego zadaniem byłoby wzywać katolików do współpracy w szerzeniu chrześcijaństwa. Powstanie Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego zbiegło się z niezwykłym oświeceniem, jakiego św. Wincenty Pallotti dostąpił 9 stycznia 1835 roku po odprawieniu Mszy św. w klasztorze Karmelitanek Bosych gdzie otrzymał natchnienie, by założyć szczególne „Dzieło”. Niedługo potem rozpoczął organizowanie w swoim domu zebrań, gdzie w gronie przyjaciół omawiali sytuację religijną zarówno Rzymu, jak i świata, poszukiwali nowych możliwości działania apostolskiego. Z tych zebrań wyrosło tzw. „Apostolstwo Katolickie” zwane później Zjednoczeniem Apostolstwa Katolickiego, skupiające wszystkich tych katolików, którzy w duchu miłości będą współpracować nad pogłębianiem wiary i pobożności.

Dnia 4 kwietnia tego samego roku kard. Karol Odescalchi, Wikariusz Rzymu udzielił nowo powstałemu Dziełu swego błogosławieństwa, natomiast w maju św. Wincenty zwrócił się do ludu rzymskiego z apelem, w którym wyjaśnił cel Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego. Dnia 11 lipca 1835, papież Grzegorz XVI, udzielając „tysięcznych błogosławieństw” zatwierdził Dzieło Apostolstwa Katolickiego św. Wincentego Pallottiego. Zjednoczenie jest otwarte dla wszystkich wiernych, niezależnie od płci, stanu i zajmowanego stanowiska. Jego cel to:
– ożywianie wiary i rozpalanie miłości wśród katolików
– rozszerzanie wiary w Jezusa Chrystusa na cały świat.

„Prawo naszego Stowarzyszenia jest intrygujące dla wielu osób konsekrowanych. Jest pomyślane tak, by dać nam wiele możliwości, wiele wolności, maksymalnie (na ile litera prawa może to uczynić) obronić nas przed hipokryzją. Rzeczywiście pragnie, abyśmy byli ludźmi, którzy jednoczą wszystkich w Bogu...” – ks. Paweł SAC

Przez Zjednoczenie Pallotti chciał obudzić i pogłębić u wszystkich wiernych świadomość apostolskiego powołania i przygotować ich do aktywnej współodpowiedzialności za zbawcze posłannictwo Kościoła. Zjednoczenie rozwinęło się w sposób bardzo organiczny; stopniowo powstawały: Wspólnota Księży i Braci, Wspólnota Sióstr Pallotynek, różne inne wspólnoty sióstr, instytutów, stowarzyszeń i grup świeckich.

Dziś Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego zachowuje zasadniczo tę samą postać i jest otwarte na wszystkich członków Ludu Bożego: duchowieństwo, instytuty życia konsekrowanego i laikat. Do Zjednoczenia należy wiele osób pojedynczych i grup rozsianych po całym świecie. Są to niewiasty i mężczyźni, żonaci i wolni, młodzi i starsi. Wszyscy razem jednak czerpią siłę, moc i natchnienie z apostolskiego ducha św. Wincentego Palottiego, usiłując wspólnie się angażować w apostolskie posłannictwo całego Kościoła. W zakres ich programu wchodzi:
– wspólna modlitwa
– działalność apostolska
– poszukiwanie stylu życia, łączącego wszystkich ludzi dobrej woli.

Początkowo Zjednoczenie charakteryzowało się szybkim, spontanicznym rozwojem. Pallotti i członkowie ZAK nie przywiązywali wielkiej wagi do organizowania struktur. Dziś, po wielu latach od powstania, Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego jest międzynarodowym publicznym stowarzyszeniem wiernych na prawie papieskim, a struktury ZAK oraz jego charyzmat zostały zatwierdzone w Statucie Generalnym przez Papieską Radę ds. Świeckich.

„Powołanie moje kształtowało się stosunkowo długo. Myśl o życiu zakonnym i o kapłaństwie po raz pierwszy pojawiła się u mnie pięć lat temu. Stawiałem sobie pytanie czemuż by właśnie mnie Bóg wybrał? Jednak serce podpowiadało, że swe życie powinienem poświęcić na służbę Panu Bogu i ludziom. Przeglądając kalendarz, znalazłem adres do Ośrodka Powołań Księży Pallotynów. Postanowiłem napisać i tak rozpoczął się mój kontakt ze Stowarzyszeniem Apostolstwa Katolickiego. Zacząłem stopniowo poznawać tę wspólnotę” – kl. Andrzej SAC

Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego to dzieło skupiające ludzi różnych stanów: duchownych, zakonników, zakonnice i świeckich.

W 1837 roku z najbliższych współpracowników Pallottiego wyodrębniła się grupa ludzi, którzy postanowili prowadzić życie wspólne i oddać całkowicie swe usługi na rzecz dzieła. Początkowo była to grupa kilku księży, później powstało także zgromadzenie sióstr w celu roztaczania opieki nad sierotami. Ich zadaniem było ożywianie wiary i rozpalanie miłości przede wszystkim wśród katolików. Jako wzór do naśladowania Pallotti postawił Chrystusa. W późniejszym okresie zmuszony został przez współbraci do napisania reguły określającej warunki wstąpienia do wspólnoty i życia w niej. Oficjalne założenie miało miejsce w 1846 roku. Jeszcze za życia Pallottiego ta mniejsza wspólnota, której nadał nazwę Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego uległa rozwiązaniu z powodu prześladowań Kościoła. Gdy ponownie zaistniała, nie zezwolono na poprzednią nazwę, której bronił Pallotti. Do 1947 roku obowiązywała nazwa „Pobożne Stowarzyszenie Misyjne”.

Jednak słowa wypowiedziane przez Ojca Założyciela na łożu śmierci – „Bóg pobłogosławi Stowarzyszeniu i ono się rozwinie” – sprawdzają się, a Stowarzyszenie dalej istnieje i się rozwija.

Mimo różnych trudności z jakimi spotkało się Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego po śmierci swego Założyciela, to jednak na koniec XIX i początek XX wieku przypada czas widocznego jego rozwoju, również poza granicami Włoch. Powstały wtedy nowe wspólnoty Pallotyńskie w różnych zakątkach świata. Bliski współpracownik Pallottiego ks. Rafał Melia podjął pracę w Londynie, gdzie wkrótce powstały nowe placówki. Pallotyni pojawili się w: Irlandii, Niemczech, Ameryce Północnej i Południowej. W latach 1900 – 1914 prowadzili misje w Kamerunie. Od 1918 roku są obecni w Afryce Płd. Także od 1907 roku Polska stała się miejscem działalności apostolskiej Pallotynów. Do dziś w całym świecie obserwuje się ciągły rozwój Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego, widoczny jeszcze bardziej po wyniesieniu ks. Wincentego Pallottiego na ołtarze i podjęciu Jego myśli przez Sobór Watykański II.

Witajcie!!!

Witamy na Internetowej Stronie Pallotyńskiego Ośrodka Powołań – „Apostoł” Prowincji Chrystusa Króla. Strona powstała w odpowiedzi na liczne listy młodych ludzi, którzy pytają nas o życie Świętego Wincentego Pallottiego, o historię i działalność Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego, które założył oraz o warunki przyjmowania kandydatów do pallotyńskiej wspólnoty. Z dużym zainteresowaniem stawiane są pytania o drogę formacji, jak ona przebiega i jakie daje możliwości rozwoju na poszczególnych etapach: nowicjatu, seminarium, junioratu braci.. Nieco starsi – często już po studiach – zapytują nieśmiało: czy w ich przypadku, nie jest już za późno, aby zostać kapłanem, bratem?

Duchowość i charyzmat naszego Założyciela, Świętego Wincentego Pallottiego jest tak bogata, że w takich opracowaniach nie sposób zawrzeć wszystkiego. Podobnie i teren działalności pallotyńskiej jest rozległy, a zakres podejmowanych prac bardzo szeroki, dlatego niniejsza strona – ze względów redakcyjnych – ograniczy się do ukazania tylko niektórych aspektów i zadań życia Rodziny pallotyńskiej. Znajdziecie tu także wypowiedzi – świadectwa jak konkretni Pallotyni przeżywają swoje powołanie.

Naszym zamiarem jest by informacje, jakie tu znajdziecie były nie tylko przewodnikiem o życiu, działalności Św. Wincentego oraz o Stowarzyszeniu i licznych dziełach podejmowanych przez Pallotynów w Polsce i za granicą, lecz by służyły także pomocą w odkrywaniu tajemnicy pallotyńskiego powołania. Mamy nadzieję, że i Ty na naszej stronie znajdziesz odpowiedź na nurtujące Cię pytania. Zachęcamy do twórczego włączenia się w tworzenie tej strony, mile widziane uwagi i sugestie.

Wszystkim gościom obiecujemy naszą codzienną modlitwę oraz modlitwę Członków Dzieła Duchowej Pomocy Powołanym.

Duszpasterze Powołań
Prowincji Chrystusa Króla

Ks. Artur Manelski SAC - Dyrektor Pallotyńskiego Ośrodka Powołań „Apostoł"
Ks. Wojciech  Świderski SAC - Duszpasterz Pallotyńskiego Ośrodka Powołań „Apostoł"

Jakie zadania apostolskie podejmują Pallotyni w Polsce?

„Udziel nam, o Panie, tej łaski, by duch miłości i modlitwy, którym tak hojnie obdarzyłeś naszego świętego Ojca Wincentego, zawsze w nas mieszkał. Daj nam łaskę takiego wypełniania naszego powołania, abyśmy stali się godni nagrody, jaką obiecałeś tym, którzy naprawdę miłują swych bliźnich”. – /z modlitw SAC/

Jako Pallotyni polscy Prowincji Chrystusa Króla prowadzimy szeroką działalność Apostolską, tak w Polsce jak i poza jej granicami.
Zanim jednak zostaną przedstawione prace apostolskie podejmowane przez pallotynów, to najpierw należy zaznaczyć, że każdy Pallotyn ma prawo i możliwość wyboru pracy apostolskiej zgodnie z własnymi talentami i możliwościami, tak by wypełniać zadania powierzone Stowarzyszeniu przez Kościół w duchu naszego Założyciela Św. Wincentego Pallottiego.

Nasi księża i bracia Prowincji Chrystusa Króla żyją w 29 domach Stowarzyszenia w Polsce i angażują się w różne prace apostolskie parafialne i poza parafialne. W parafiach, których mamy 22, obok zwykłej pracy duszpasterskiej, budzimy u wiernych poczucie odpowiedzialności za życie parafii, pomagając im w zaangażowaniu i tworzeniu małych grup i wspólnot. W myśl Św. Założyciela, że „każdy ochrzczony powinien być apostołem i jest odpowiedzialny za głoszenie Ewangelii”. Grupy te i wspólnoty wchodzą w skład ZAK-u.

W działalności poza parafialnej, prowadzimy rekolekcje parafialne, rekolekcje dla grup i wspólnot np.: Ruchu Światło – Życie, Odnowy w Duchu Św., Neokatechumenatu, Wspólnot Wieczernikowych, Wieczerników Misyjnych…., prowadzimy misje ludowe. Jako pallotyni prowadzimy kilka domów rekolekcyjnych, w takich miejscach jak: Czarna, Hodyszewo, Konstancin, Ołtarzew, Otwock, Wadowice, Wrzosów, Święta Katarzyna. Jest to ważna działalność w pogłębianiu wiary i w przygotowywaniu ludzi świeckich do apostolstwa.

Od początku działalności w Polsce pallotyni głosili Ewangelię za pomocą słowa drukowanego i tak jest aż do dnia dzisiejszego. Prowadzimy wydawnictwa: „Apostolicum” i „Królowej Apostołów”, – wydawnictwa Prowincji Chrystusa Króla oraz „Pallottinum”- wydawnictwo Prowincji Zwiastowania Pańskiego, w których drukujemy księgi liturgiczne, książki i czasopisma m.in.: „Miejsca Święte”, „Być Sobą”, „Królowa Apostołów”, Apostoł Miłosierdzia», „Posyłam Was”, „Horyzonty Misyjne”.

Nasi księża służą Kościołowi w Polsce także na polu naukowym pracując jako profesorowie i wykładowcy na uczelniach: Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, Uniwersytecie Kard. Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, Instytucie Studiów nad Rodziną, Instytucie Teologii Apostolstwa. Przy naszym Zarządzie Prowincjalnym w Warszawie działa także Instytut Statystyki Kościoła Katolickiego SAC oraz Wyższa Szkoła Nauk Społecznych.

„Praca na UKSW może być traktowana jako wymiana charyzmatów, zarówno z księżmi diecezjalnymi, zakonnymi, jak i ze świeckimi. Bardzo ciekawym doświadczeniem jest obecność na Wydziale Humanistycznym UKSW, gdzie pracownicy to w ogromnej większości ludzie świeccy, a studenci wytącznie świeccy. Ileż tu okazji do formacji świeckich apostołów! Mamy przykład. Już trzy razy zostałem poproszony na tym wydziale o wygłoszenie kazania z okazji zakończenia roku akademickiego.
Zespołowe prace naukowe przyczyniają się do budowania kościelnej komunii. Z wieloma ludźmi maglem spotkać się i wspólpracować przy dokonujących się nadal dwu nowych przekładach Pisma Świętego, w których mam radość uczestniczyć. Przekład ekumeniczny i dość częsta obecność w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej pozwala mi cośkolwiek uczynić dla jedności chrześcijan, która tak bardzo leżała na sercu naszemu Założycielowi”. – śp. ks. prof. dr hab. Julian Warzecha SAC

Troską obejmujemy także dzieci i młodzież prowadząc szkoły katolickie w Lublinie i Ożarowie Mazowieckim, Hodyszewie i Krakowie.
Prowadzimy duszpasterstwa: akademickie, małżeństw niesakramentalnych. Nasi księża i bracia pracują jakokapelani wśród osób chorych, niepełnosprawnych, więźniów, w wojsku, jako kapelani sióstr zakonnych. Jesteśmy animatorami takich ruchów jak: Ruch Światło Życie, Odnowa w Duchu Świętym; Neokatechumenat, Ruch Hospicyjny; Karan – ruch antynarkotyczny; SOS – ruch na rzecz obrony życia nienarodzonych. Jako Pallotyni jesteśmy mocno zaangażowani w ruch pielgrzymkowy: piesze pielgrzymki na Jasną Górę, do Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Krakowie – Łagiewnikach, do Wilna. Prowadzimy też dwabiura pielgrzymkowe „Królowa Apostołów” w Warszawie i „Apostolos” w Częstochowie – organizując wyjazdy i pobyt w Sanktuariach i miejscach świętych na całym świecie. Ponadto sami prowadzimy kilka sanktuariów: w Częstochowie i Ożarowie Mazowieckim – sanktuaria Miłosierdzia Bożego, w Zakopanem – sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej, w Czarnej – sanktuarium Matki Bożej Wychowawczyni, w Hodyszewie – sanktuarium Matki Bożej Pojednania.
Wielu naszych współbraci pracuje na misjach.

„Po przyjęciu święceń w 1980 r. zostałem posłany, by iść i nawracać «dzikiego człowieka», by nieść Dobrą Nowinę tym, którzy jeszcze o niej nie słyszeli. Będąc świadomy tej misji, że jestem narzędziem w ręku Boga, rozpocząłem przygodę misyjną i swoją drogę wiary w poszukiwaniu „ukrytej w roli drogocennej perły”. Gdy tylko wylądowałem w Afryce, prysło moje pojęcie misjonarza. Trzeba mi było raczej się umniejszać, by nauczyć się sztuki słuchania bardziej niż mówienia. Rozpocząłem naukę języka kiswahili, tubylczej kultury, a przede wszystkim uczyłem się odnajdywania żywego Chrystusa na misyjnych szlakach codziennego życia. Gdy spotkałem czarnych braci mających autentyczna wiarę, dostrzegłem w ich oczach tęsknotę za Bogiem i nadzieję, że ujrzą Boże Zbawienie dzięki posłudze kapłana, mojej posłudze misjonarza. To ja wiele razy uczyłem się od nich wiary." – Ks. Jan SAC

Istnieje jeszcze wiele możliwości i potrzeb, dlatego ciągle modlimy się o nowe powołania kapłańskie i zakonne, gdyż „żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało”!

Może Ty dołączysz do nas!!!