Pallotyński Ośrodek Powołań "Apostoł"

Oficjalna nazwa naszej wspólnoty brzmi:

Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego – SAC, popularna Pallotyni

Jesteśmy wspólnotą księży i braci, założoną przez św. Wincentego Pallottiego
Nasz Założyciel nie chciał, aby nasze Stowarzyszenie było nowym zakonem, ale pragnął, aby dzieło przez niego założone stanowiło ogniwo pośrednie, by było „pomostem” między duchowieństwem diecezjalnym a zakonnym. Tak więc ściśle rzecz biorąc nie jesteśmy zakonem, choć nasz sposób życia zawiera wiele elementów zakonnych np. życie wspólnotowe w domach Stowarzyszenia, wspólne modlitwy, wspólna rekreacja, wspólna praca apostolska, wspólnota dóbr... Różnica między zakonami a naszym Stowarzyszeniem polega na tym, że my zobowiązujemy się do życia ewangelicznego przez przyrzeczenia, natomiast zakonnicy składają śluby.
Księża i bracia tworząc rodzinę pallotyńską składają te same przyrzeczenia i w ten sposób naśladują Chrystusa na drodze rad ewangelicznych: czystości, ubóstwa, posłuszeństwa, wytrwania w Stowarzyszeniu, życia we wspólnocie dóbr i w duchu służby w miłości Chrystusa, Apostoła Ojca Przedwiecznego.

Formuła konsekracji:
„Dla większej chwały Boga, Najświętszej Dziewicy Maryi, Królowej Apostołów, wszystkich Aniołów i świętych i dla większego uświęcenia duszy swojej i bliźniego swego, z pomocą Boga i za wstawiennictwem Najświętszej Dziewicy Maryi, świętego Ojca naszego Wincentego i wszystkich świętych ja ... oddaję, poświęcam i składam w ofierze całego siebie temuż Bogu wszechmogącemu i postanawiam naśladować Pana naszego Jezusa Chrystusa w Stowarzyszeniu Apostolstwa Katolickiego; dlatego na (rok, całe życie) przyrzekam temuż Stowarzyszeniu i jego Przełożonym: czystość, ubóstwo, posłuszeństwo, wytrwanie, życie we wspólnocie dóbr i w duchu służby w miłości Chrystusa Pana, według Prawa tegoż Stowarzyszenia”.

Sposób zachowania naszych przyrzeczeń reguluje Prawo SAC. Przestrzeganie rad ewangelicznych ma charakter apostolski.

Dlaczego wybrałem pallotynów?
"Jest to pytanie, które sięga korzeniami nie tylko mojej młodości, lecz także głębi duszy, moich najwcześniejszych poszukiwań drogi i sensu życia. Co więcej, jest to pytanie dotyczące Bożych zamierzeń w stosunku do mnie. Ale jest to także pytanie o moje powołanie pallotyńskie.
Wybrałem pallotynów dlatego, że spotkałem w tej wspólnocie ludzi, kapłanów i braci, którzy mnie urzekli umiłowaniem Boga, duchem modlitwy i odwagą w działaniu, odpowiedzialnością za sprawy Kościoła i narodu.
Odpowiadała mi szeroka panorama zadań duszpasterskich, wielość dróg i możliwości realizacji powołania kapłańskiego, a także rozwijania zdolności.” – Ks. Piotr SAC

Przyrzekając życie w czystości naśladujemy Chrystusa pragniemy i uczestniczyć w Jego miłości do Kościoła. Przyrzeczenie czystości pozwala osiągnąć większą dyspozycyjność oraz owocność apostolską w posługiwaniu ludziom.
Posłuszeństwo prawowitym przełożonym ma ułatwić członkom SAC życie we wspólnocie i pomóc w wypełnieniu zadań zleconych pallotynom przez Kościół.
Ubóstwo pozwala nam na skoncentrowanie środków materialnych w celu wspierania zadań apostolskich podejmowanych przez SAC. Jednak jako członkowie Stowarzyszenia zachowujemy prawo do posiadania własności prywatnej, jednak dysponowanie nią jest uzależnione od przełożonych.

„Wieczna profesja była przypieczętowaniem tej pierwszej, ale zupełnie inaczej przeżywana. Wzruszenie przepełnione radością. Może to dziwne, ale przez całe lata formacji, nigdy nie miałem wątpliwości, że chcę być pallotynem. Może nie powinienem tego pisać, bo jest to moje osobiste przemyślenie, ale na dzień dzisiejszy jestem głęboko przekonany, że pallotyni są najlepszym zgromadzeniem i są dla mnie prawdziwą rodziną”. – Ks. Artur SAC

Przez styl życia i posługę w szczególny sposób pragniemy budować i pogłębiać u wszystkich wiernych świadomość ich apostolskiego powołania, zachęcając do aktywnego uczestnictwa w apostolstwie oraz pomagać, aby mogli dobrze przygotować się do współpracy z innymi w działalności apostolskiej.
Jako wspólnota apostolska żyjąca ideałami swojego Założyciela, współpracujemy też z innymi dziełami apostolskimi Kościoła, popierając rozwój różnych form apostolstwa, dostosowanych do potrzeb danego czasu.

Jan Paweł II o Pallotynach:
„Przyszedłem odwiedzić to miejsce i tę Wspólnotę, ponieważ moje osobiste dzieje były przeplatane licznymi i ważnymi spotkaniami z duchowymi synami św. Wincentego Pallottiego. Wadowice i moje rodzinne miasto są kolebką polskich Pallotynów; moje z nimi kontakty były częste w okresie mojej młodości, a szczególnie w czasie mego posługiwania kapłańskiego i biskupiego.

Ponadto z tym miejscem i z tą Wspólnotą w Rzymie łączy mnie jeszcze szczególniejszy motyw. Nie bez wzruszenia i wdzięczności pamiętam teraz ów daleki dzień roku 1946, kiedy to jako młody kapłan, przybywszy do Rzymu dla udoskonalenia mych studiów na papieskich uczelniach, zostałem przyjęty przez tę Wspólnotę. Jakkolwiek mój pobyt nie trwał tu zbyt długo, okazał się jednak wystarczający, by nie zapomnieć już o owym klimacie braterskiej pogody, jakim tu mogłem oddychać”.

Zamierzamy w ten sposób przyczynić się z całą mocą do jedności wszystkich chrześcijan oraz do głoszenia orędzia zbawienia niechrześcijanom, aby Kościół stawał się w ten sposób coraz to bardziej znakiem jedności i zbawienia dla całego świata.
Strojem każdego Pallotyna jest czarna sutanna z pelerynką, przepasana czarnym pasem. Misjonarze zaś noszą białe sutanny z pelerynką, przepasane czarnym pasem.

Hasłem, które przyświeca naszej pracy są słowa św. Pawła Apostoła: „Caritas Christi urget nos” – „Miłość Chrystusa przynagla nas”.
Miłość i apostolstwo kształtują styl naszego życia i naszej pracy, jak również strukturę i zarząd Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego.

Duchowość Pallotyńską określają trzy hasła:

„Ad infinitam Dei gloriam” Dla nieskończonej chwały Bożej – oddać Bogu możliwie nieskończoną chwałę poprzez pokorę, prostotę i radość.

„Ad salvandas animas” dla zbawienia dusz – każdy człowiek powinien starać się o zbawienie swoje oraz innych.

„Ad destreundum peccatum” – dla zniszczenia grzechu – motywem najważniejszym podejmowanych działań jest miłość Chrystusa i otwartość na działanie Ducha Świętego.

Nasza duchowość swymi korzeniami sięga do Wieczernika gdzie apostołowie zgromadzeni wokół Maryi tworzyli wspólnotę nadprzyrodzoną, apostolską i braterską. Dlatego też Patronką SAC i ZAK jest Maryja, Królowa Apostołów. Jest Ona, po Chrystusie, najdoskonalszym wzorem naszego apostolstwa.

Kim jest święty Wincenty Pallotti?

„Święty Wincenty Pallotti ...naucz nas iść za twym świetlanym przykładem, abyśmy mogli chwalić Boga świętością naszego życia i pracy!”
/z modlitw SAC/

Święty Wincenty Pallotti jest naszym założycielem i duchowym Ojcem.

Żył w latach 1795 – 1850. Urodził się dnia 21 kwietnia 1795 roku, w Rzymie, w pobliżu Watykanu, jako trzecie z dziesięciorga dzieci Magdaleny i Piotra Pawła Pallottich.
„Jedynym celem jest chwała Boża. Jedynym złem jest grzech. Jedynym dobrem jest niebo. Jedynym wzorem jest życie Jezusa Chrystusa. Jedyna miłością jest Bóg.” – św. Wincenty Pallotti
Wincenty w szóstym roku życia rozpoczął naukę w szkole powszechnej. Po ukończeniu szkoły usiłował wstąpić do zakonu kapucynów. Rodzice jego byli dobrodziejami tego zakonu; matka, która zmarła w 1827 r., spoczywa w kościele kapucynów na Via Veneto. Jednakże za radą spowiednika, ze względu na stan zdrowia, zrezygnował z pragnienia życia w zakonie, ale nigdy nie zrezygnował z myśli o kapłaństwie.

Widząc jasno swoją drogę życia, Wincenty, jesienią 1807 r., rozpoczął naukę w Kolegium Rzymskim. Uczelnię tę ukończył w 1813 r., przyjmując święcenia niższe w 1811 r. Od jesieni 1814 r. Pallotti studiował filozofię i teologię na uniwersytecie rzymskim Sapienza, uczęszczając równocześnie na wykłady z nauk przyrodniczych, wyższej matematyki, historii i prawa. Jednocześnie prowadził w tych latach głębokie życie wewnętrzne, o czym świadczy jego dziennik duchowy. Stać się świętym księdzem było dla niego sprawą nieskończenie ważniejszą, niż być księdzem uczonym. Święcenia wyższe poprzedzające kapłaństwo otrzymał w Bazylice na Lateranie w Rzymie. Dnia 16 maja 1818 r. w tej samej świątyni przyjął upragnione święcenia kapłańskie. Następnego dnia odprawił pierwszą Mszę św. w kościele del Gesu we Frascati. „Przechodzi to ludzkie wyobrażenie, że nieskończona dobroć Boża mojego ukochanego Ojca raczyła w zadziwiający sposób spojrzeć na mnie i wynieść mnie do zaszczytu kapłaństwa... Proszę wszystkie stworzenia, aby za mnie dziękowały Bogu za nieocenioną łaskę powołania... Proszę Boga, aby uczynił ze mnie niezmordowanego robotnika”. – Św. Wincenty Pallotti.

Dnia 15 lipca 1818 r. Pallotti ukończył studia uniwersyteckie, uzyskując doktoraty z filozofii i teologii. Życie kapłańskie Wincentego odznaczało się dwiema cechami: skupieniem i aktywnością. Gdy się modlił, oddawał świat Bogu, gdy szedł ulicą, niósł Boga światu.
Pierwszy rok kapłaństwa Pallotti poświęcił głównie młodzieży, wśród której pracował już podczas studiów, niosąc jej pomoc duchową i materialną. A kontynuacją pracy dla młodzieży było przyjęcie przez ks. Pallottiego w 1819 r. na okres dziesięciu lat stanowiska korepetytora na uniwersytecie Sapienza. Od roku 1829 przez trzynaście lat był ojcem duchownym Seminarium Rzymskiego. Pod koniec 1834 r. został mianowany rektorem kościoła Santo Spirito przy Via Giulia. Funkcję tę pełnił do lutego 1846 r. Tu założył Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego, zatwierdzone 11 lipca 1835 r. przez papieża Grzegorza XVI.

Od 6 stycznia 1836 r. urządzał uroczystości Oktawy Epifanii jako wyraz jedności i powszechności Kościoła. W roku 1837 zaczął starania o założenie Kolegium Misyjnego oraz sierocińca dla dzieci i młodzieży żeńskiej, który stał się okazją do powstania Zgromadzenia Sióstr Apostolstwa Katolickiego. Mimo przepracowania i choroby przyjął w 1842 roku nominację na duszpasterza wojskowego w Rzymie, a w dwa lata później kapelanię szpitala Cento Preti. Ważnym momentem w życiu ks. Pallottiego było przekazanie mu w 1844 r. przez Stolicę Apostolską dla Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego pofranciszkańskiego kościoła i klasztoru San Salvatore in Onda przy Via Pettinari, gdzie do dzisiaj znajduje się Zarząd Generalny Stowarzyszenia. Całe swoje życie kapłańskie poświęcił na ożywianie chrześcijańskiej wiary wśród ochrzczonych. Jego gorliwość o Królestwo Boże przynaglała go do szerzenia i popierania współpracy między duchownymi, zakonnikami i świeckimi.

„Najbardziej spodobał mi się w SAC szeroki zakres podejmowanych prac. Oprócz duszpasterstwa parafialnego pallotyni m.in. wyjeżdżają na misje, pracują wśród chorych, więźniów, są kapelanami w wojsku, policji. Przez długi czas nie mogłem się zdecydować, miałem szereg pytań, wątpliwości. Poza tym chciałem skończyć studia. Ostatecznie postanowiłem, że podejmę decyzję po zakończeniu nauki. I tak też się stało. Przybyłem na ul. Skaryszewską 12 w Warszawie i złożyłem dokumenty. Moja rodzina zaakceptowała ten wybór, chociaż była zaskoczona. Natomiast, gdy zakomunikowałem swą decyzję znajomym, przyjaciołom, uznali to za żart, dowcip. Mam nadzieję, że teraz już tak nie myślą, a jeśli jest inaczej, pewnie zmienią zdanie, gdy zobaczą mnie w sutannie.” – kl. Andrzej SAC

Miejscem jego kapłańskiej i apostolskiej działalności był przede wszystkim Rzym gdzie podejmował posługę m.in.:
• pomagał biednym, chorym, opuszczonym
• założył instytuty charytatywne, sierocińce, domy pomocy, itp.
• otaczał opieką duchową żołnierzy, robotników, studentów i więźniów
• popierał i ożywiał bractwa i zrzeszenia wiernych
• był kierownikiem duchowym w seminariach rzymskich i w klasztorach sióstr
• poświęcał się w sposób niezmordowany spowiedzi, był spowiednikiem poszukiwanym przez ludzi wszystkich stanów
• prowadził misje ludowe w parafiach
• poświęcał się religijnemu kształceniu młodzieży w szkołach wieczornych i w innych organizacjach młodzieżowych
• zajął się chrześcijańską formacją świeckich, zakonników i duchownych
• opracowywał teksty religijne i popierał apostolstwo słowa drukowanego
• ożywiał działalność misyjną, zwracając szczególną uwagę na problemy chrześcijańskiego Wschodu
• zapoczątkował obchody Oktawy Epifanii jako wyraz jedności i powszechności Kościoła
• był rektorem kościoła Santo Spirito dei Napoletani
• założył Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego.

Ks. Wincenty Pallotti zmarł w opinii świętości, w Rzymie, 22 stycznia 1850 r. Sto lat później, 2 stycznia 1950 roku papież Pius XII zaliczył go do grona błogosławionych. Jego ciało, które nie uległo rozkładowi, zostało złożone w kryształowym sarkofagu pod mensą głównego ołtarza w kościele San Salvatore in Onda w Rzymie. Papież Jan XXIII w dniu 20 stycznia 1963 roku podczas trwania Soboru Watykańskiego II, ogłosił błogosławionego Wincentego Pallottiego świętym jako Apostoła Rzymu i patrona Apostolatu Ludzi Świeckich. Święty Wincenty został też patronem Papieskiego Związku Misyjnego Księży.

Dlaczego zostałem pallotynem?
"Zafascynowała mnie postać św. Wincentego Pallottiego, jego charyzmat ukierunkowany na zaangażowanie wszystkich chrześcijan do głoszenia Ewangelii i budowania Kościoła. Zrozumiałem, że Pallotti to święty na nasze czasy. Zakochany w Bogu – Miłości Nieskończonej, powtarzający na co dzień Pawłowe słowa: Miłość Chrystusa przynagla nas. A poza tym uderzyła mnie jego umiejętność odczytywania znaków czasu oraz niezwykła wrażliwość na ich wezwania. Bliskim był mi też jego niepokój i pytania jakie stawiał: Co jeszcze mógłby zrobić dla Kościoła i ludzi, zwłaszcza ubogich. A poza tym ta jego niesamowita pracowitość... To wszystko urzekało mnie dawniej i urzeka dzisiaj.
Dlatego mogę powiedzieć, że nie tylko zostałem pallotynem, ale jestem nim całym sercem i mam odwagę proponować pallotyńską drogę życia młodym ludziom i z pomocą Bożą pozostać na drodze pallotyńskiej do końca moich dni.” – Ksiądz, lat 62

Dzieło założone przez Św. Wincentego Pallottiego.

Wincenty Pallotti bardzo pragnął, by cały świat poznał naukę chrześcijańską. Zdawał sobie jednak sprawę, że jest to zadanie bardzo trudne i sam nie jest w stanie go wypełnić. Wtedy pojawiła się myśl o pewnego rodzaju „zrzeszeniu”, którego zadaniem byłoby wzywać katolików do współpracy w szerzeniu chrześcijaństwa. Powstanie Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego zbiegło się z niezwykłym oświeceniem, jakiego św. Wincenty Pallotti dostąpił 9 stycznia 1835 roku po odprawieniu Mszy św. w klasztorze Karmelitanek Bosych gdzie otrzymał natchnienie, by założyć szczególne „Dzieło”. Niedługo potem rozpoczął organizowanie w swoim domu zebrań, gdzie w gronie przyjaciół omawiali sytuację religijną zarówno Rzymu, jak i świata, poszukiwali nowych możliwości działania apostolskiego. Z tych zebrań wyrosło tzw. „Apostolstwo Katolickie” zwane później Zjednoczeniem Apostolstwa Katolickiego, skupiające wszystkich tych katolików, którzy w duchu miłości będą współpracować nad pogłębianiem wiary i pobożności.

Dnia 4 kwietnia tego samego roku kard. Karol Odescalchi, Wikariusz Rzymu udzielił nowo powstałemu Dziełu swego błogosławieństwa, natomiast w maju św. Wincenty zwrócił się do ludu rzymskiego z apelem, w którym wyjaśnił cel Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego. Dnia 11 lipca 1835, papież Grzegorz XVI, udzielając „tysięcznych błogosławieństw” zatwierdził Dzieło Apostolstwa Katolickiego św. Wincentego Pallottiego. Zjednoczenie jest otwarte dla wszystkich wiernych, niezależnie od płci, stanu i zajmowanego stanowiska. Jego cel to:
– ożywianie wiary i rozpalanie miłości wśród katolików
– rozszerzanie wiary w Jezusa Chrystusa na cały świat.

„Prawo naszego Stowarzyszenia jest intrygujące dla wielu osób konsekrowanych. Jest pomyślane tak, by dać nam wiele możliwości, wiele wolności, maksymalnie (na ile litera prawa może to uczynić) obronić nas przed hipokryzją. Rzeczywiście pragnie, abyśmy byli ludźmi, którzy jednoczą wszystkich w Bogu...” – ks. Paweł SAC

Przez Zjednoczenie Pallotti chciał obudzić i pogłębić u wszystkich wiernych świadomość apostolskiego powołania i przygotować ich do aktywnej współodpowiedzialności za zbawcze posłannictwo Kościoła. Zjednoczenie rozwinęło się w sposób bardzo organiczny; stopniowo powstawały: Wspólnota Księży i Braci, Wspólnota Sióstr Pallotynek, różne inne wspólnoty sióstr, instytutów, stowarzyszeń i grup świeckich.

Dziś Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego zachowuje zasadniczo tę samą postać i jest otwarte na wszystkich członków Ludu Bożego: duchowieństwo, instytuty życia konsekrowanego i laikat. Do Zjednoczenia należy wiele osób pojedynczych i grup rozsianych po całym świecie. Są to niewiasty i mężczyźni, żonaci i wolni, młodzi i starsi. Wszyscy razem jednak czerpią siłę, moc i natchnienie z apostolskiego ducha św. Wincentego Palottiego, usiłując wspólnie się angażować w apostolskie posłannictwo całego Kościoła. W zakres ich programu wchodzi:
– wspólna modlitwa
– działalność apostolska
– poszukiwanie stylu życia, łączącego wszystkich ludzi dobrej woli.

Początkowo Zjednoczenie charakteryzowało się szybkim, spontanicznym rozwojem. Pallotti i członkowie ZAK nie przywiązywali wielkiej wagi do organizowania struktur. Dziś, po wielu latach od powstania, Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego jest międzynarodowym publicznym stowarzyszeniem wiernych na prawie papieskim, a struktury ZAK oraz jego charyzmat zostały zatwierdzone w Statucie Generalnym przez Papieską Radę ds. Świeckich.

„Powołanie moje kształtowało się stosunkowo długo. Myśl o życiu zakonnym i o kapłaństwie po raz pierwszy pojawiła się u mnie pięć lat temu. Stawiałem sobie pytanie czemuż by właśnie mnie Bóg wybrał? Jednak serce podpowiadało, że swe życie powinienem poświęcić na służbę Panu Bogu i ludziom. Przeglądając kalendarz, znalazłem adres do Ośrodka Powołań Księży Pallotynów. Postanowiłem napisać i tak rozpoczął się mój kontakt ze Stowarzyszeniem Apostolstwa Katolickiego. Zacząłem stopniowo poznawać tę wspólnotę” – kl. Andrzej SAC

Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego to dzieło skupiające ludzi różnych stanów: duchownych, zakonników, zakonnice i świeckich.

W 1837 roku z najbliższych współpracowników Pallottiego wyodrębniła się grupa ludzi, którzy postanowili prowadzić życie wspólne i oddać całkowicie swe usługi na rzecz dzieła. Początkowo była to grupa kilku księży, później powstało także zgromadzenie sióstr w celu roztaczania opieki nad sierotami. Ich zadaniem było ożywianie wiary i rozpalanie miłości przede wszystkim wśród katolików. Jako wzór do naśladowania Pallotti postawił Chrystusa. W późniejszym okresie zmuszony został przez współbraci do napisania reguły określającej warunki wstąpienia do wspólnoty i życia w niej. Oficjalne założenie miało miejsce w 1846 roku. Jeszcze za życia Pallottiego ta mniejsza wspólnota, której nadał nazwę Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego uległa rozwiązaniu z powodu prześladowań Kościoła. Gdy ponownie zaistniała, nie zezwolono na poprzednią nazwę, której bronił Pallotti. Do 1947 roku obowiązywała nazwa „Pobożne Stowarzyszenie Misyjne”.

Jednak słowa wypowiedziane przez Ojca Założyciela na łożu śmierci – „Bóg pobłogosławi Stowarzyszeniu i ono się rozwinie” – sprawdzają się, a Stowarzyszenie dalej istnieje i się rozwija.

Mimo różnych trudności z jakimi spotkało się Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego po śmierci swego Założyciela, to jednak na koniec XIX i początek XX wieku przypada czas widocznego jego rozwoju, również poza granicami Włoch. Powstały wtedy nowe wspólnoty Pallotyńskie w różnych zakątkach świata. Bliski współpracownik Pallottiego ks. Rafał Melia podjął pracę w Londynie, gdzie wkrótce powstały nowe placówki. Pallotyni pojawili się w: Irlandii, Niemczech, Ameryce Północnej i Południowej. W latach 1900 – 1914 prowadzili misje w Kamerunie. Od 1918 roku są obecni w Afryce Płd. Także od 1907 roku Polska stała się miejscem działalności apostolskiej Pallotynów. Do dziś w całym świecie obserwuje się ciągły rozwój Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego, widoczny jeszcze bardziej po wyniesieniu ks. Wincentego Pallottiego na ołtarze i podjęciu Jego myśli przez Sobór Watykański II.

Witajcie!!!

Witamy na Internetowej Stronie Pallotyńskiego Ośrodka Powołań – „Apostoł” Prowincji Chrystusa Króla. Strona powstała w odpowiedzi na liczne listy młodych ludzi, którzy pytają nas o życie Świętego Wincentego Pallottiego, o historię i działalność Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego, które założył oraz o warunki przyjmowania kandydatów do pallotyńskiej wspólnoty. Z dużym zainteresowaniem stawiane są pytania o drogę formacji, jak ona przebiega i jakie daje możliwości rozwoju na poszczególnych etapach: nowicjatu, seminarium, junioratu braci.. Nieco starsi – często już po studiach – zapytują nieśmiało: czy w ich przypadku, nie jest już za późno, aby zostać kapłanem, bratem?

Duchowość i charyzmat naszego Założyciela, Świętego Wincentego Pallottiego jest tak bogata, że w takich opracowaniach nie sposób zawrzeć wszystkiego. Podobnie i teren działalności pallotyńskiej jest rozległy, a zakres podejmowanych prac bardzo szeroki, dlatego niniejsza strona – ze względów redakcyjnych – ograniczy się do ukazania tylko niektórych aspektów i zadań życia Rodziny pallotyńskiej. Znajdziecie tu także wypowiedzi – świadectwa jak konkretni Pallotyni przeżywają swoje powołanie.

Naszym zamiarem jest by informacje, jakie tu znajdziecie były nie tylko przewodnikiem o życiu, działalności Św. Wincentego oraz o Stowarzyszeniu i licznych dziełach podejmowanych przez Pallotynów w Polsce i za granicą, lecz by służyły także pomocą w odkrywaniu tajemnicy pallotyńskiego powołania. Mamy nadzieję, że i Ty na naszej stronie znajdziesz odpowiedź na nurtujące Cię pytania. Zachęcamy do twórczego włączenia się w tworzenie tej strony, mile widziane uwagi i sugestie.

Wszystkim gościom obiecujemy naszą codzienną modlitwę oraz modlitwę Członków Dzieła Duchowej Pomocy Powołanym.

Duszpasterze Powołań
Prowincji Chrystusa Króla

Ks. Artur Manelski SAC - Dyrektor Pallotyńskiego Ośrodka Powołań „Apostoł"
Ks. Wojciech  Świderski SAC - Duszpasterz Pallotyńskiego Ośrodka Powołań „Apostoł"

Jakie zadania apostolskie podejmują Pallotyni w Polsce?

„Udziel nam, o Panie, tej łaski, by duch miłości i modlitwy, którym tak hojnie obdarzyłeś naszego świętego Ojca Wincentego, zawsze w nas mieszkał. Daj nam łaskę takiego wypełniania naszego powołania, abyśmy stali się godni nagrody, jaką obiecałeś tym, którzy naprawdę miłują swych bliźnich”. – /z modlitw SAC/

Jako Pallotyni polscy Prowincji Chrystusa Króla prowadzimy szeroką działalność Apostolską, tak w Polsce jak i poza jej granicami.
Zanim jednak zostaną przedstawione prace apostolskie podejmowane przez pallotynów, to najpierw należy zaznaczyć, że każdy Pallotyn ma prawo i możliwość wyboru pracy apostolskiej zgodnie z własnymi talentami i możliwościami, tak by wypełniać zadania powierzone Stowarzyszeniu przez Kościół w duchu naszego Założyciela Św. Wincentego Pallottiego.

Nasi księża i bracia Prowincji Chrystusa Króla żyją w 29 domach Stowarzyszenia w Polsce i angażują się w różne prace apostolskie parafialne i poza parafialne. W parafiach, których mamy 22, obok zwykłej pracy duszpasterskiej, budzimy u wiernych poczucie odpowiedzialności za życie parafii, pomagając im w zaangażowaniu i tworzeniu małych grup i wspólnot. W myśl Św. Założyciela, że „każdy ochrzczony powinien być apostołem i jest odpowiedzialny za głoszenie Ewangelii”. Grupy te i wspólnoty wchodzą w skład ZAK-u.

W działalności poza parafialnej, prowadzimy rekolekcje parafialne, rekolekcje dla grup i wspólnot np.: Ruchu Światło – Życie, Odnowy w Duchu Św., Neokatechumenatu, Wspólnot Wieczernikowych, Wieczerników Misyjnych…., prowadzimy misje ludowe. Jako pallotyni prowadzimy kilka domów rekolekcyjnych, w takich miejscach jak: Czarna, Hodyszewo, Konstancin, Ołtarzew, Otwock, Wadowice, Wrzosów, Święta Katarzyna. Jest to ważna działalność w pogłębianiu wiary i w przygotowywaniu ludzi świeckich do apostolstwa.

Od początku działalności w Polsce pallotyni głosili Ewangelię za pomocą słowa drukowanego i tak jest aż do dnia dzisiejszego. Prowadzimy wydawnictwa: „Apostolicum” i „Królowej Apostołów”, – wydawnictwa Prowincji Chrystusa Króla oraz „Pallottinum”- wydawnictwo Prowincji Zwiastowania Pańskiego, w których drukujemy księgi liturgiczne, książki i czasopisma m.in.: „Miejsca Święte”, „Być Sobą”, „Królowa Apostołów”, Apostoł Miłosierdzia», „Posyłam Was”, „Horyzonty Misyjne”.

Nasi księża służą Kościołowi w Polsce także na polu naukowym pracując jako profesorowie i wykładowcy na uczelniach: Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, Uniwersytecie Kard. Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, Instytucie Studiów nad Rodziną, Instytucie Teologii Apostolstwa. Przy naszym Zarządzie Prowincjalnym w Warszawie działa także Instytut Statystyki Kościoła Katolickiego SAC oraz Wyższa Szkoła Nauk Społecznych.

„Praca na UKSW może być traktowana jako wymiana charyzmatów, zarówno z księżmi diecezjalnymi, zakonnymi, jak i ze świeckimi. Bardzo ciekawym doświadczeniem jest obecność na Wydziale Humanistycznym UKSW, gdzie pracownicy to w ogromnej większości ludzie świeccy, a studenci wytącznie świeccy. Ileż tu okazji do formacji świeckich apostołów! Mamy przykład. Już trzy razy zostałem poproszony na tym wydziale o wygłoszenie kazania z okazji zakończenia roku akademickiego.
Zespołowe prace naukowe przyczyniają się do budowania kościelnej komunii. Z wieloma ludźmi maglem spotkać się i wspólpracować przy dokonujących się nadal dwu nowych przekładach Pisma Świętego, w których mam radość uczestniczyć. Przekład ekumeniczny i dość częsta obecność w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej pozwala mi cośkolwiek uczynić dla jedności chrześcijan, która tak bardzo leżała na sercu naszemu Założycielowi”. – śp. ks. prof. dr hab. Julian Warzecha SAC

Troską obejmujemy także dzieci i młodzież prowadząc szkoły katolickie w Lublinie i Ożarowie Mazowieckim, Hodyszewie i Krakowie.
Prowadzimy duszpasterstwa: akademickie, małżeństw niesakramentalnych. Nasi księża i bracia pracują jakokapelani wśród osób chorych, niepełnosprawnych, więźniów, w wojsku, jako kapelani sióstr zakonnych. Jesteśmy animatorami takich ruchów jak: Ruch Światło Życie, Odnowa w Duchu Świętym; Neokatechumenat, Ruch Hospicyjny; Karan – ruch antynarkotyczny; SOS – ruch na rzecz obrony życia nienarodzonych. Jako Pallotyni jesteśmy mocno zaangażowani w ruch pielgrzymkowy: piesze pielgrzymki na Jasną Górę, do Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Krakowie – Łagiewnikach, do Wilna. Prowadzimy też dwabiura pielgrzymkowe „Królowa Apostołów” w Warszawie i „Apostolos” w Częstochowie – organizując wyjazdy i pobyt w Sanktuariach i miejscach świętych na całym świecie. Ponadto sami prowadzimy kilka sanktuariów: w Częstochowie i Ożarowie Mazowieckim – sanktuaria Miłosierdzia Bożego, w Zakopanem – sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej, w Czarnej – sanktuarium Matki Bożej Wychowawczyni, w Hodyszewie – sanktuarium Matki Bożej Pojednania.
Wielu naszych współbraci pracuje na misjach.

„Po przyjęciu święceń w 1980 r. zostałem posłany, by iść i nawracać «dzikiego człowieka», by nieść Dobrą Nowinę tym, którzy jeszcze o niej nie słyszeli. Będąc świadomy tej misji, że jestem narzędziem w ręku Boga, rozpocząłem przygodę misyjną i swoją drogę wiary w poszukiwaniu „ukrytej w roli drogocennej perły”. Gdy tylko wylądowałem w Afryce, prysło moje pojęcie misjonarza. Trzeba mi było raczej się umniejszać, by nauczyć się sztuki słuchania bardziej niż mówienia. Rozpocząłem naukę języka kiswahili, tubylczej kultury, a przede wszystkim uczyłem się odnajdywania żywego Chrystusa na misyjnych szlakach codziennego życia. Gdy spotkałem czarnych braci mających autentyczna wiarę, dostrzegłem w ich oczach tęsknotę za Bogiem i nadzieję, że ujrzą Boże Zbawienie dzięki posłudze kapłana, mojej posłudze misjonarza. To ja wiele razy uczyłem się od nich wiary." – Ks. Jan SAC

Istnieje jeszcze wiele możliwości i potrzeb, dlatego ciągle modlimy się o nowe powołania kapłańskie i zakonne, gdyż „żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało”!

Może Ty dołączysz do nas!!!

Zarząd Prowincji Chrystusa Króla:
03-802 Warszawa 4
ul. Skaryszewska 12, skr. poczt. 255 tel.
(0-22) 818 27 14 (15, 51, 69, 71); fax (0-22) 818 84 97 e – mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

Obecnie Prowincja Chrystusa Króla liczy na terenie Polski 29 domów w następujących miejscowościach:
Adresy:

33-330 Grybów, Biała Niżna 394; tel. (0-18) 445 05 17
38-623 Uherce Mineralne, Bóbrka 57; tel. (0-13) 469 18 95
21-404 Trzebieszów, Celiny 108; tel. (0-25) 797 48 10
26-220 Stąporków, Czarna 57; tel. (0-41) 374 24 44 374 14 27 w. 45
18-207 Hodyszewo, ul. Platonoffa 40; tel./fax (0-85) 737 12 15
34-100 Wadowice; Jaroszowice 90; tel. (0-33) 823 25 52
25-602 Kielce - Karczówka, skr. poczt. 17 tel.: (0-41) 345 05 38;
25-757 Kielce, ul. Fosforytowa 6; parafia tel. (0-41) 368 34 14
05-510 Konstancin-Jeziorna, ul. Leśna 15-17; tel. (0-22) 756 36 32 (38);
31-751 Kraków-Bieńczyce, ul. Bulwarowa 15a
99-300 Kutno-Dybów, ul. Jesienna 2; tel. (0-24) 254 22 15; 254 98 22
20-803 Lublin, AL Warszawska 31; tel: (0-81) 533 30 24
20-808 Lublin, ul. Boh. M. Cassino 16a; tel. (0-81) 533 27 19
05-850 Ożarów Maź. ul. Poznańska
05-850 Ożarów Maź. Wyższe Seminarium Duchowne, Ołtarzew, ul. Kilińskiego 20; tel. (0-22) 722 10 24 do 27
26-600 Radom, ul. Wiejska 2; tel. (0-48) 366 81 44;
11-520 Ryn, ul. Kościuszki 6; tel. (0-87) 421 81 27
11-520 Ryn Szymonka; tel. (0-87) 421 35 73
27-600 Sandomierz, ul. Dobkiewicza 12; tel. (0-15) 832 86 49
26-010 Bodzentyn, Święta Katarzyna, ul. Kielecka 33; tel. (0-41) 311 20 11;
34-100 Wadowice, Kopiec, skr. poczt. 65; tel. (0-33) 872 20 50; Magister: tel. 872 20
03-802 Warszawa , ul. Skaryszewska 12, skr. poczt. 255; tel. (0-22) 818 27 14 (15, 51, 69, 71); fax (0-22) 818 84 97
26-630 Jedlnia-Letnisko, Wrzosów, ul. Pallotyńska 5;tel. (0-48) 322 10 69
34-500 Zakopane, Krzeptówki 14, tel. (0-18) 206 64 20;
05-091 Ząbki, ul. Wilcza 8; tel. (0-22) 781 65 00; Sekr. ds. Misji: tel. (0-22) 771 51 16; Wydawnictwo Apostolicum: (0-22) 771 52 00, 11;

A więc Nowicjat... Co to jest?

Nowicjat – formacja duchowa i pallotyńska.

Po rozpoznaniu powołania podczas miesięcznego Postulatu w lipcu lub na przełomie sierpnia i września rozpoczyna się okres formacji w nowicjacie.
„Nowicjat, którym rozpoczyna się życie w instytucie [zakonnym], zmierza ku temu, żeby nowicjusze dokładniej rozpoznali Boże powołanie i to właściwe dane instytutowi, by doświadczyli sposobu życia instytutu, uformowali umysł i serce jego duchem, a także by można było potwierdzić ich zamiar i zdatność”. Tak o nowicjacie mówi Kodeks Prawa Kanonicznego [KPK 646].

Nowicjat – zwany też Okresem Wstępnym, (często nazywany pallotyńskim dzieciństwem). Jest to szczególny okres w życiu każdego pallotyna, czas, który pamięta się do końca życia. W tym okresie nowicjusze bracia i klerycy otrzymują fundament, na którym będą budowali dalszą swoją formację duchową i pallotyńską.

"Do Wadowic przyjechałem z wielką radością, że spotkam swoich przyjaciół i że będziemy tworzyć jedną, wielką pallotyńską rodzinę. Z jednej strony były jednak obawy o to, jak będzie wyglądać życie na Kopcu. Jednak po pewnym czasie przyzwyczaiłem się do życia tutaj. Są niekiedy trudne chwile, które się staram przezwyciężyć, a pomaga mi w tym wspólnota. Dzięki radości, jaka w niej panuje, szybko mijają ciężkie chwile". Kl. now. Radosław

Czas Nowicjatu powinien przemienić nowicjuszy w ludzi prawdziwie Bożych, rozmiłowanych w Chrystusie, przywiązanych do Kościoła i Stowarzyszenia, ludzi nieszukających siebie, posiadających gruntowne cnoty i gotowych do każdej pracy dla dobra innych na wzór Świętego Założyciela. Dlatego bardzo ważna jest formacja duchowa. Poprzez codzienną modlitwę osobistą i wspólnotową, przez codzienną Eucharystię – która jest ośrodkiem każdego dnia – oraz inne praktyki pobożności takie jak: medytacja, czytanie duchowne, nabożeństwa, nowicjusze pogłębiają swoją wiarę, rozwijają przyjaźń z Jezusem Chrystusem, by stopniowo, wchodzić w tajemnicę Jego życia. Chodzi o rozbudzenie szczerego i niezłomnego pragnienia świętości, która opiera się na życiu wiary, nadziei i miłości. Ważnym elementem jest stałe Kierownictwo Duchowe i regularne korzystanie z Sakramentu Pokuty, przez co Nowicjusze formują swoje sumienie oraz życie na wzór Jezusa Chrystusa Apostoła Ojca Przedwiecznego.

Myślę, że ten czas Nowicjatu jest dla mnie błogosławionym czasem. Czasem na szczegółowe poznanie siebie i poznanie Boga. Człowiek najlepiej poznaje siebie we wspólnocie i myślę, że nasza wspólnota pomaga mi w tym.

Dziękuję Bogu za to wszystko, co przeżywam teraz, mam nadzieję, że to tylko początek mego duchowego rozwoju. Kl. now. Andrzej (Ukraina)
Nowicjat to także czas poznawania dziedzictwa Założyciela, Świętego Wincentego Pallottiego. Praktykując braterskie życie wspólnocie, każdy nowicjusz poznaje duchowość pallotyńską, charyzmat, historię, oraz zadania realizowane przez Stowarzyszenie i Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego.
Poznawanie duchowości pallotyńskiej to uczenie się życia wspólnotowego. Dla Pallottiego bardzo ważne było „razem”, „wspólnie”. Życie wspólnotowe to dzielenie radości i trudów codzienności; współistnienie osób o różnych charakterach i zdolnościach, co pozwala wzajemnie się poznać i ubogacić. Życie wspólnotowe nie polega tylko na wspólnej modlitwie, ale realizuje się także w ramach codziennej pracy, wykonywania swoich obowiązków, wspólnego wypoczynku i rekreacji oraz rywalizacji sportowych.

Z Księdzem Magistrem zdobywamy pokryty grubą, ponad metrową warstwą śniegu, Leskowiec. Wyprawa była iście himalajska. Towarzyszył nam dobry humor, pomimo zmarzniętych nosów i mokrych ubrań. Na szczęście nikogo po drodze nie zgubiliśmy. Dotarliśmy nawet, mimo trudności, na Groń Jana Pawła II, potem na łyk herbaty i kanapkę do schroniska. Po powrocie stwierdziliśmy, że wzrosły wszystkim apetyty.

Nowicjat trwa dwa lata. Przez pierwszy rok nowicjusze – zarówno klerycy i bracia – przebywają w domu Nowicjatu w Wadowicach. Ważnym wydarzeniem w Nowicjacie są obłóczyny, które maja charakter uroczysty. Wtedy to nowicjusze otrzymują z rąk Wyższego Przełożonego sutannę i pas – strój Stowarzyszenia – zewnętrzny znak przynależności do Boga i Pallotyńskiej Rodziny.

"Obłóczyny. Gdyby ktoś rok temu powiedział mi, że będę miał założyć na siebie sutannę, bardzo mocno popukałbym się w głowę.
Dziś, co raz bardziej fakt ten staje się dla mnie rzeczywistością. Wraz z tym coraz wyraźniej odczuwam lęk i ciekawość.
Na dwa tygodnie przed obłóczynami nurtują mnie dwa pytania: jak będę wyglądał w sutannie i czy jej przyjęcie zmieni coś w moim życiu". - Kl. now. Jarosław

W drugim roku Nowicjatu klerycy-nowicjusze podejmują studia w Wyższym Seminarium Duchownym w Ołtarzewie, a bracia-nowicjusze pozostają w Wadowicach pogłębiając formację duchową – życie wewnętrzne i więź ze Stowarzyszeniem. Dwuletni okres nowicjatu kończy się złożeniem pierwszej profesji czasowej – przyrzeczeń na jeden rok: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, wytrwania, wspólnoty dóbr i ducha służby, poprzez, którą młody człowiek staje się członkiem Stowarzyszenia Apostolskiego.

Dwa lata to długi czas – właśnie tyle czekałem na moją pierwszą profesję. Pamiętam do dziś, co wtedy myślałem: „Święty Wincenty, obym Ciebie nie zawiódł”. I ta wielka radość na przyjęciu po Mszy, na której przyrzekałem Bogu wierność: „jestem już prawdziwym pallotynem”. Kl. Sebastian SAC

Profesja jest kilkakrotnie odnawiana i kończy się uroczystym aktem złożenia konsekracji wiecznej.

Adres domu Nowicjatu:
Kopiec, skr. poczt. 65
34-100 Wadowice
tel. (0-33) 872-20-50

http://www.pallotyni-wadowice.org.pl

Wyższe Seminarium Duchowne – formacja. ludzka, intelektualna i pastoralna.

„Seminarium to określony czas i miejsce, ale to przede wszystkim wspólnota wychowawcza w drodze.”

– Jan Paweł II

Seminarium to miejsce modlitwy, nauki, zdobywania doświadczeń i czas wszechstronnego rozwoju. Nie jest to tylko zwykła uczelnia wyższa. Aby „dostać się” tutaj trzeba najpierw przejść pozytywnie weryfikację powołania we własnym sumieniu. Jest to też czas na kolejne pytania i odpowiedzi.
Seminarium to wspólnota ludzi. Patrząc z zewnątrz to grupa kilkudziesięciu młodych ludzi – kleryków, Profesorów i Wychowawców oraz innych Kapłanów i Braci. Nie mogłoby ono funkcjonować bez posługi Sióstr Pallotynek i pracy ludzi świeckich.

Seminarium to czas rozwoju duchowego i pallotyńskiego. Celem formacji duchowej jest związanie życia osobistego każdego z kleryków z Mistrzem – Jezusem Chrystusem. Służą temu: codzienne Eucharystie, adoracje Najświętszego Sakramentu, częsty sakrament pokuty, comiesięczne dni skupienia (dzień odnowy duchowej i pogłębienia życia wspólnotowego), codzienna medytacja Pisma Świętego i modlitwy wspólnotowe, czytanie duchowne, studium filozofii i teologii oraz osobista modlitwa. Nad tą formacją czuwają przede wszystkim ojcowie duchowni (kierownicy w powołaniu) i spowiednicy.

Seminarium to czas studiów. Przygotowując się do pełnienia odpowiedzialnych funkcji w służbie Kościoła, w imieniu Chrystusa, klerycy zdobywają szeroką wiedzę z zakresu filozofii (dwa lata) i teologii (4 lata). Możliwością poszerzenia wykładów są sympozja – organizowane na miejscu i wyjazdowe, kursy dokształcające i spotkania z ludźmi znanymi i cenionymi w życiu Kościoła (i nie tylko). Pomocą służą szerokie zbiory biblioteczne, pracownia komputerowa, kursy językowe (także zagraniczne) itp. Obok przedmiotów wspólnych dla wszystkich seminariów poznajemy także przedmioty związane z charyzmatem pallotyńskim.

Seminarium to formacja pastoralna, czyli praktyczne przygotowanie do posługi słowa, ewangelizacji, liturgii i współpracy ze świeckimi. Klerycy uczą się pracy w duszpasterstwach specjalistycznych. Służą temu praktyki roczne i wakacyjne w środowiskach ludzi młodych, dzieci i starszych; wśród chorych (ociemniałych), uzależnionych, więźniów; w ruchach katolickich i pielgrzymów.

„Jesteście tu po to, Drodzy Alumni, aby Was Duch Święty ukształtował na pomocników Boga w rozszerzaniu na cały świat zbawczego dzieła Chrystusa.”- Jan Paweł II

Seminarium to też czas rozwoju ogólnoludzkiego. Obok pracy indywidualnej każdy z kleryków ma możliwość poznawania współczesnego przez studium pozycji naukowych i popularno-naukowych z interesujących go dziedzin, przez wyjazdy i wycieczki krajoznawcze, wspólne i indywidualne wyjścia do kina, teatru, opery itp. Do Seminarium zapraszani są także ludzie kultury itp. Ogromnym polem popisu jest kilkanaście grup zainteresowań. Są wśród nich m.in. grupa powołaniowa, misyjna, ewangelizacyjno-modlitewna, oazowa, miłosierdzia, harcerska, sportowa (także drużyna piłkarska), teatralna i inne. Klerycy mają dostęp do internetu, kilku boisk sportowych i basenu. Każdy ma możliwość rozwoju własnych zainteresowań. Co roku (od ponad 51 lat) klerycy piszą, reżyserują i występują w Misteriach Męki Pańskiej i sztukach jesiennych.
W dążeniu do podstawowego celu – kapłaństwa jest kilka „przystanków”. Na trzecim roku studiów klerycy zostają wprowadzeni w posługę lektora – posługę stołu Słowa Bożego.

"Lektorat to bardzo ważne wydarzenie dla mnie. Towarzyszy mi świadomość, że mną, nieudolnym, posługuje się Bóg w proklamacji Słowa Bożego. Gdy jest czytane Słowo Boże, wtedy sam Bóg przemawia”. Kl. Zbyszek SAC

A na czwartym w posługę akolity – posługę stołu Eucharystii.

"Jestem coraz bliżej ołtarza, przygotowuję chleb i wino, które podczas konsekracji staną się prawdziwym Chrystusem. Jestem szafarzem nadzwyczajnym Eucharystii, mogę dawać Jezusa tym, którzy Go kochają, którzy Go pragną, drżącymi rękoma podaję ludziom Tego, który mnie wybrał i ukochał. Przez cały czas nie opuszcza mnie myśl, że Bóg mi się powierzył, jak wielce mi zaufał, jak dużo jeszcze muszę pracować nad sobą, abym Go nie zawiódł". Kl. Piotr SAC

Na koniec roku piatego mają miejsce wieczna konsekracja i święcenia diakonatu.

„Wieczna profesja była przypieczętowaniem tej pierwszej, ale zupełnie inaczej przeżywana. Wzruszenie przepełnione radością. Może to dziwne, ale przez całe lata formacji, nigdy nie miałem wątpliwości, że chcę być pallotynem. Może nie powinienem tego pisać, bo jest to moje osobiste przemyślenie, ale na dzień dzisiejszy jestem głęboko przekonany, że pallotyni są najlepszym zgromadzeniem, są dla mnie prawdziwą rodziną”. – Ks. Artur SAC

„Niezmiennie widzę, że przyrzeczenie wierności, które mam realizować w każdej chwili mojego życia, w każdym dniu i czynności, jest związane nierozerwalnie z krzyżem Chrystusa. Jeszcze dziś słyszę słowa z wiecznej konsekracji: «przyjmij krzyż». A w swojej ułomności muszę powstawać wciąż na nowo i powracać do Chrystusa – On najlepiej wie, do czego mnie przeznaczył. I Jemu oddaję całego siebie”. – Ks. Piotr SAC

Zwieńczeniem drogi są święcenia kapłańskie. Nowo wyświęceni kapłani wyruszają na cały świat, aby nieść Chrystusa. Przygotowało ich do tego Seminarium...

Największa radość...

Jak wybrać tę NAJ? Wielkich radości (i małych) – jak do tej pory doświadczyłem w Stowarzyszeniu wiele, a już wyobrażam sobie, że to, co przyjdzie po święceniach kapłańskich będzie – choć trudne, ale... to dopiero będzie radość!

Jakaż to musi być radość – sprawować Eucharystię. Jeden z kapłanów – po kilkugodzinnej posłudze w konfesjonale przed ostatnimi świętami Bożego Narodzenia – powiedział mi, że warto było zostać kapłanem choćby po to, by towarzyszyć nawróceniu jednej, jedynej osoby...
„Godność kapłańska jest cudem”. To zdanie wyczytałem podczas Okresu Wstępnego. Oczekiwanie na tę godność – to jest największa radość kleryka!

Co towarzyszy klerykowi pallotyńskiemu podczas tego radosnego oczekiwania? Co go może zaskoczyć? Mnie zaskoczyła:

"Normalność. Może to i absurdalne, że normalność może być zaskoczeniem, ale przyznajmy, że różne krążą opinie o sposobach wychowywania młodych adeptów kapłaństwa. Wiele moje uszy słyszały od kleryków z innych seminariów czy zgromadzeń, wiele różnych, dziwnych rzeczy mówili mi o seminariach nawet najbliżsi – szczególnie starsi – tuż przed wstąpieniem. Jednak to, czego doświadczyłem w Wadowicach i Ołtarzewie – to po prostu normalność. Wielu kleryków pallotyńskich mówi, że w seminarium czują się, jak w domu. Mogę śmiało powiedzieć, że jestem jednym z takich, bo np.: miałem możliwość wyjazdu zawsze wtedy, gdy rzeczywiście była taka potrzeba (osobiście nigdy nie usłyszałem w tej kwestii słowa „nie”); zawsze, gdy było trzeba, mogłem lekko zmodyfikować swój plan dnia, zjeść posiłek z niespodziewanymi gośćmi, obejrzeć dobry mecz późnym wieczorem... Oczywiście w tej „normalności” znalazłoby się parę zgrzytów, trudnych spraw czy decyzji, ale jestem przekonany, że wynikały one raczej z nieporozumień czy słabości niż z czyichś „nienormalnych” zasad...
Wolność, zaufanie przełożonych, stawianie na dojrzałość. Jakże wiele wspaniałych rzeczy może robić kleryk pallotyński! Musi tylko chcieć i dobrze wiedzieć, czego chce. Wtedy może liczyć nawet na to, że wciągnie w dobrą sprawę przełożonych! Niekiedy było to dla mnie strasznie trudne, niekiedy się gubiłem, gdy musiałem sam zdecydować czy zaproponować: co, jak i kiedy zrobić...
W Seminarium nigdy nie czułem się ścigany. Miałem jasno postawione wymagania i wiedziałem, że ich wypełnienie wniesie raczej tylko dobro w moje życie, w życie wspólnoty i da spokojny sen wielu ludziom. To chyba zawsze mnie motywowało, współbracia, przełożeni liczyli na mnie. Ludzie, do których pójdę, liczą na mnie.
Najważniejszy w Seminarium jest kontakt z Bogiem i wiadomo, że gdy on dojrzeje, wtedy nie trzeba się o nic niepokoić, niczego i nikogo się obawiać. Przez ostatnie siedem lat życia czułem, jak bardzo zależało moim formatorom na tym, bym ciągle – w wolności – dojrzewał w mojej relacji z Bogiem i by z niej wynikały wszelkie moje decyzje"... - Ks. Paweł SAC

Adres Seminarium:

Wyższe Seminarium Duchowne
Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego
ul. Kilińskiego 20,
05-850 Ożarów Mazowiecki

http://www.wsdsac.pl

Szesnaście i pół godziny modlitwy, nauki i pracy czyli...

Godzina 6.20

Panie, naucz nas modlić się...
Tymi słowami swój dzień rozpoczynają zgromadzeni w kościele seminaryjnym alumni, odmawiając modlitwy Stowarzyszenia i oddając się następnie medytacji porannej. Po rozmyślaniu alumni uczestniczą we Mszy św.

Godzina 7.30

Alumni zbierają się w refektarzu na śniadaniu, odbierając w okienku do kuchni dzbanki z herbatą, kawą i mlekiem. Sami jednak kroją chleb z bochenków. Po śniadaniu czas na oficjum, czyli przepisane każdemu z alumnów obowiązki, które polegają na utrzymywaniu porządku i czystości sal wykładowych, korytarzy, pokoi gościnnych i innych pomieszczeń oraz dziedzińca i alejek w seminaryjnym parku.

Godzina 8.30

Rozpoczynają się wykłady i ćwiczenia w każdej z sześciu sal wykładowych. W programie nauczania 2 lata filozofii i 4 lata teologii. Razem 44 przedmioty i ponad 70 egzaminów do zdania, nie licząc języków obcych, takich jak łacina, angielski, francuski, niemiecki i włoski, a także języków biblijnych, czyli greki klasycznej i elementów hebrajskiego, których znajomość ułatwia studiowanie Pisma św. Po wykładach alumni znów gromadzą się w kościele na modlitwie południowej.

Godzina 13.00

Obiad poprzedza błogosławieństwo i odczytanie fragmentu Pisma św. Pomiędzy stołami w refektarzu krążą alumni w kontrastujących z czernią sutanny białych fartuchach. Są to portatorzy, którzy podają wazy i półmiski oraz zbierają ze stołów naczynia do zmywania. Dyżur taki trwa cały tydzień. Po obiedzie rekreacja: spacer na świeżym powietrzu o każdej porze roku i gra piłkę nożną, w siatkówkę bądź tenisa czy jazda na rowerze wiosną i latem. Jest to również czas na pracę w ogrodzie warzywnym i przy zbiorach ziemniaków oraz jarzyn z pola jesienią.

Godzina 15.30

Czytanie duchowne, a więc lektura książek o szeroko pojętej tematyce religijnej oraz studium, czyli nauka własna. Na kursach wyższych w zakresie zajęć z homiletyki (od łacińskiego: homilia) alumni piszą na zadany im przez wykładowcę temat kazania, które po poprawkach wygłaszają. Inni wykorzystują czas na redagowanie swoich prac magisterskich. Zbliża się pora modlitwy wieczornej.

Godzina 19.00

Kolacja. Podobnie jak podczas obiadu, refektarz bieli się od białych kitlów, po czym znów rekreacja. Jedni odmawiają różaniec bądź inne modlitwy, drudzy udają się do czytelni na lekturę gazet i nowości wydawniczych, inni jeszcze zasiadają przed telewizorem.

Godzina 21.00

Ostatnie półtorej godziny, sacrum silentium, jest spędzonym w ciszy i milczeniu, przeważnie na lekturze w pokojach bądź na modlitwie w kaplicy, czasem wewnętrznego wyciszenia się przed snem.

Godzina 22.30

W gmachu seminarium gasną światła. Mija jeszcze jeden dzień. Kolejny, jutrzejszy, obwieści alumnom odgłos dzwonka, który rozlegnie się o szóstej rano. I znów prowadzący modlitwę poranną alumn wypowie słowa: Panie, naucz nas modlić się...

Mimo ustalonego ściśle porządku niektóre dni tygodnia różnią się nieco między sobą. l tak czwartek jest dniem bez wykładów, które zastępują spotkania formacyjne we wspólnotach kursowych; w sobotę odbywają się przygotowujące do przeżycia liturgii niedzielnej nabożeństwa liturgiczne. Niedzielę rozpoczyna śpiewana jutrznia, a kończą nieszpory wieczorne. W tym dniu alumni biorą udział wraz z parafianami z Ołtarzewa i okolic we wspólnej Mszy św.

Tradycją naszego seminarium jest wystawianie podczas Wielkiego Postu przez alumnów Misterium Męki Pańskiej, które od lat niezmiennie gromadzi widownię niemieszczącą się w sali teatralnej.

Alumni mają do swej dyspozycji pracownię informatyczną z internetem, ucząc się pracy z komputerem. Korzystają też na miejscu z gabinetu lekarskiego i dentystycznego oraz z fryzjerni.

Społeczność klerycka wobec władz seminarium reprezentują: dziekan alumnów oraz rada alumnów, którą tworzą prefekci kursów i radcy do spraw kultu (czyli liturgii), nauki, kultury i sportu.

Dokonywanie wyboru

Przychodzi taki czas w życiu każdego człowieka podczas, którego musi dokonać jakiegoś wyboru dotyczącego jego przyszłości.
Przychodzi taki czas w życiu każdego człowieka podczas, którego musi dokonać jakiegoś wyboru dotyczącego jego przyszłości. I tak począwszy od najmłodszych lat dokonujemy różnych wyborów zarówno w bardzo błahych sprawach jak i też w sprawach które mają odzwierciedlenie w naszym życiu dorosłym. Człowiekowi łatwiej jest dokonywać wyborów w oparciu o jakieś wskazówki, życiowe doświadczenie, świadectwa a nade wszystko dzięki pomocnej dłoni prawdziwego przyjaciela. Mi w podjęciu takiej a nie innej decyzji towarzyszył przez całe życie Jezus Chrystus. Myślę, ze lepszy Drogowskaz nie mógł mi się trafić! I właśnie ten Drogowskaz zaprowadził mnie pod dom znajdujący się na ul. Kieleckiej 33 w Świętej Katarzynie, przekazując mnie Wspólnocie Księży i Braci Pallotynów. Już od momentu przekroczenia progu drzwi, domu tego stowarzyszenia zostałem przyjęty bardzo ciepło przez zamieszkujących go domowników i poczułem się od razu jak członek rodziny. W mojej głowie rodzi się tylko jedno pytanie: Dlaczego właśnie tutaj???? Odpowiedz nie jest prosta, ale wierzę, że po głębszym zapoznaniu się z charyzmatem Stowarzyszenia jak i sama osobą jego założyciela Św. Wincentego Pallottiego odpowiedź stanie się bardziej klarowna i oczywista. Na razie pewien jestem tylko jednego, że ” raz dokonawszy wyboru, na wieki wybierać muszę...». A wszystkim powołanym z całego serca życzę aby potrafili zawierzyć Chrystusowi całe swoje życie i nie lękali się pójść za Nim i by bliskimi sercu były im słowa „JEZU UFAM TOBIE”.
Grzesiek K.

„Dla nieskończonej chwały Boga, dla zniszczenia grzechu i zbawienia dusz...”
Kiedy jako 16 letni chłopak wstępowałem do postulatu księży pallotynów na Ukrainie, to tylko tyle o nich wiedziałem, że mają czarna sutannę przepasaną pasem.
Oto właśnie słowa od niedawna wziąłem jako hasło i zadanie całego mojego życia, słowa które od samej młodości tak bardzo zachwyciły mnie.
Kiedy jako 16 letni chłopak wstępowałem do postulatu księży pallotynów na Ukrainie, to tylko tyle o nich wiedziałem, że mają czarna sutannę przepasaną pasem. A jednak hasło stało się dla mnie jakby drogą w dorosła przyszłość, w przyszłość z Bogiem.
Tak jak pochodzę z prawosławnej rodziny to wiadomo, że tak łatwo z tą decyzją pójścia do seminarium na początku nie było. Mama ze łzami na oczach podtrzymywała mnie, a tata nawet nie chciał rozmawiać na ten temat, powiedział wtedy po prostu żebym wybierał inną drogą . Jedyne co ich lękało to celibat, który jak wtedy myśleli zmarnuje moje życie. Lecz ja nie dawałem im spokoju. Chciałem zmienić ich zdanie o mojej przyszłości, ciągle rozmawiałem z nimi na religijne tematy, zapraszałem księży żeby to oni wyjaśnili moim rodzicom różne szczegóły. Modliłem się o zrozumienie i podtrzymanie mnie na tak niełatwej drodze. I wiecie, to staranie nie było marnym, po zakończeniu liceum złożyłem na ręce ks. Andrzeja Walczaka SAC wszystkie potrzebne dokumenty. Ale radowałem się najbardziej z tego, ze moi rodzice podtrzymali mnie w tym wyborze. Nie bałem się wtedy i teraz tez się nie boję, bo wiem, ze moi rodzice zawsze będą przy mnie i zawsze pomogą mi dokonać słusznego wyboru.
Czas postulatu przeleciał bardzo szybko i był dla mnie bardzo owocny. Poznałem osobę Św. W. Pallottiego, jego życie, prawo Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego SAC i inne przedmioty. Zachwyciła mnie też duchowość palotyńska, która jak się okazało opiera się na trzech słynnych zdaniach."Ad infinitum Dei gloriam Ad salvandas animas, Ad destruendum peccatum” . Myślę, że droga która wybrałem jest moja drogą, bo być pallotynem – to znaczy być dobrym człowiekiem, gorliwym pracownikiem, szczerym przyjacielem, otwartym na potrzeby innych ludzi. Nie chcę być „prostym” księdzem, który jest zawsze zajęty w swojej kancelarii i ciągle niezadowolony, który szuka popularności miedzy ludźmi, który po Mszy Św. ucieka na plebanie i zamyka się tam z własnym „ja” adorując go. Chce być świętym pallotynem, chcę dążyć do tego przez całe życie. „Odwagi! Ja jestem...” – powiedział niegdyś Jezus. Może i do Ciebie On mówi te ciche słowa: „Pójdź za mną...”. Nie bój się na to wezwanie odpowiedzieć. To może być decyzja, która na zawsze przemieni twoje życie. Nie milcz i nie zamykaj się w sobie, życie daje się nam tylko raz, nie zmarnuj go. Na koniec swojego artykułu chciałbym przytoczyć słowa św. W. Pallotiego: „W życiu chrześcijańskim i zakonnym jest więcej do zrobienia niż do powiedzenia. Dlatego mało słów i wiele czynów, i to dobrych czynów, dobrze wykonanych”.
kl. Wasyl Plachotka (Ukraina)

List do przyjaciela...
Pragnę się z Tobą podzielić, tym co jest w moim sercu byś dostrzegł Tego, Który powołuje do Miłości
Drogi Przyjacielu!
Pozdrawiam Cię serdecznie w Tym, który jest Miłością, w Tym który wyzwala nas w prawdzie, bo w istocie Jest Prawdą, w Tym który Jest Drogą...
Mam na imię Sebastian, pochodzę spod Warszawy, tegoż roku 16 lipca wstąpiłemdo postulatu Pallotynów. W tymże liście pragnę Ci opowiedzieć o „Drodze” powołania, wątpliwościach, które przeżyłem a które może właśnie Ty obecnie przeżywasz. Pragnę się z Tobą podzielić, tym co jest w moim sercu byś dostrzegł Tego, Który powołuje do Miłości.
Jestem zwyczajnym chłopakiem, jak każdy inny. Mam znajomych i przyjaciół, z którymi lubiliśmy potańczyć, czy gdzieś wyskoczyć gdy się na nudziło. Nic nadzwyczajnego. W którymś momencie życia zrozumiałem, że to co jest, to co mam, nie wystarcza mi, że podświadomie poszukuję Piękna i Dobra. Postanowiłem więc, pójść na studia na historię sztuki. Będąc tam zrozumiałem, że ten kto ma potrzebę piękna ten i jest dobry. Piękno i dobro bowiem są nie rozłączne. Kto zaś jest dobry ten też miłuje. Ta cała metafizyka; wykłady, ludzie których Bóg postawił na mojej drodze coraz bardziej przybliżały mnie do Boga, którego jeszcze jednak nie potrafiłem tak nazwać! Natomiast zrozumiałem, że przez miłość pojawia się w nas coś, co pozwala nam przerastać nasz wymiar czysto ludzki. Miłość stawia nas w naturalnej zgodność z Bogiem i z wiecznością; pozwala nam żyć kontemplacją piękna. Zrozumiałem także, że zostałem stworzony po to, by za pomocą własnej woli dotrzeć do Boga, kiedy zaś Go nie odkrywałem, brakowało mi czegoś istotnego: mój umysł nie był w pełni rozbudzony i nie miał świadomości swego celu, po prostu nie wiedziałem co mam z sobą począć. Nie wiedziałem jaka jest moja droga. To co do tej pory przynosiło radość, przestało cieszyć. Kiedy umysł jest w pełni rozbudzony, wówczas łaknie Boga; całą uwagę skupia na odkrywaniu Go i kontemplowaniu. Dlatego człowiek musi zaakceptować samotność, ale samotność wewnętrzną gdzie jest miejsce tylko dla Czystej Miłości – Boga. Nagle doznałem olśnienia – „Bóg Jest Miłością, a kto trwa w Miłości ten trwa w Nim”. Stało się jasnym, że Ten Który zna mnie po imieniu proponuje mi bym Go wybrał na swego Pana i Króla. Nie wiem czy to zbieg okoliczności – pewnie to Bóg tak pokierował moim życiem, budując na naturze – że w tym właśnie czasie usłyszałem w kościele Słowa Ewangelii: „Jeśli Kto mnie kocha, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie swój krzyż i Mnie naśladuje”. Zapadła decyzja! Chce stać się Jego narzędziem.

Dziś, pisząc do Ciebie jestem tu u Księży Pallotynów i mówię Ci, że Bóg istnieje, a my którzyśmy poszli za Nim, jesteśmy żywym dowodem na to, bo powołał nas poimieniu. Jeśli zastanawiasz się nad swoim życiem, jeśli serce podpowiada Ci, że Chrystus Cię zaprasza, to nie wahaj się. Pójdź za Nim !!! Warto !!! Jeśli czujesz się grzeszny i niegodny, to pamiętaj, że Bóg buduje na naturze. Ośmiesza bowiem to, co wielkie w oczach świata, bym wywyższyć to, co małe i liche, ale pamiętaj, po to, by On Jaśniał Blaskiem Chwały.

Bracie pragnę Ci jeszcze powiedzieć, że możemy się spotkać każdego dnia w Eucharystii, bo tam będąc częścią Mistycznego Ciała, której Głową jest Chrystus,możemy się jednoczyć w modlitwie, bólu, cierpieniu i radości. On jest bowiem „Manną z nieba”, która pokrzepia gdy po ludzku nie ma się już sił wtaczać nieustannie ten kamień grzechu, który jest bolesnym bagażem doświadczeń, tak trudnym do niesienia, który nas wyizolowuje z tegoż Mistycznego Ciała. Tak młodszy Bracie czasami jesteśmy „Syzyfami”. Ciągła walka z samym sobą, walka między ciałem a duszą... Jedyną nadzieją , ucieczką jest spocząć przy Sercu Jezusa. Pragnę – Tobie też tego życzę – być tylko dla Niego, w uniesieniu wyrzec się wszystkiego, nawet siebie, bo jest On Pełnią Życia.

Bracie za pomocą tego przedmiotu pośredniego, ciężko jest wyrazić to, co jest w relacji Bóg – człowiek, to tak, jak delikatny powiew wiosennego wiatru. Mętlik, który ma sens... w głowie tyle myśli się kłębi, za nim jedna zdoła wyrosnąć do rozmiaru godziwego by ją wypowiedzieć, już tysiąc następnych się rodzi. Czasami lęk mnie ogarnia, czy aby na pewno mam powołanie, czy dam radę, ale nie to co ja, ale to co On chce niech się stanie. Jeśli mam zostać kapłanem, Jego narzędziem, to tylko Świętym. Dla Chrystusa pragnę umrzeć z wyczerpania.

CHRYSTUS JEST DROGĄ... jaka jest Twoja droga ? Czy nieustanny niepokój... A może wędrówka pielgrzyma. Czy spala Cię pragnienie poszukiwania; PIĘKNA IDOBRA, tego co duchowe i wzniosłe ? Jeśli tak, to uważaj by nie stało się to swoistą idee fix! Nie zwlekaj, „czas ucieka, wieczność czeka” , jak mawiał Jan Paweł II. Pójdź za Chrystusem !!! Jesteś w JEGO SERCU !!!

fr. Sebastian

Tu mieszkamy – Wieczernik

Niedaleko Kielc, u podnóża Łysicy, w miejscowości Święta Katarzyna mieści się ośrodek Duszpasterstwa Powołań Prowincji Chrystusa Króla. Wieczernik, bo o nim mowa, jest miejscem, gdzie od 16 lipca odbywamy Postulat – czas rozeznawania i weryfikacji naszego powołania do życia w pallotyńskiej
wspólnocie

Niedaleko Kielc, u podnóża Łysicy, w miejscowości Święta Katarzyna mieści się ośrodek Duszpasterstwa Powołań Prowincji Chrystusa Króla. Wieczernik, bo o nim mowa, jest miejscem, gdzie od 16 lipca odbywamy Postulat – czas rozeznawania i weryfikacji naszego powołania do życia w pallotyńskiej wspólnocie. Jest to spory, dwupiętrowy budynek, który na co dzień służy jako dom rekolekcyjny. Wejście do środka prowadzi przez spory „ganek”, w którym znajduje się popiersie św. Wincentego Pallottiego. Nasz założyciel przedstawiony został pogrążony w modlitwie, co ma przypominać każdemu przestępującemu próg Wieczernika o charakterze tego miejsca. Punktem centralnym naszego Domu jest kaplica, znajdująca się na parterze budynku. To tutaj spotykamy się na codziennej, wspólnotowej modlitwie i Eucharystii. Jest to też miejsce, gdzie w wolnej chwili możemy spotkać się z Bogiem i przedstawić Mu nasze prośby, powiedzieć oproblemach, trudnościach a także o radościach i sukcesach.
Pozostałą część parteru oraz całe pierwsze piętro stanowią pokoje gościnne. Dodatkowo, nad gankiem, znajduje się sala kominkowa – miejsce naszych spotkań i konferencji. Na drugim piętrze jest pokój księdza rektora, a także refektarze – duży i mały, dwie sale rekreacyjne, kuchnia i pomieszczenia gospodarcze. Na poddaszu mieści się domowa biblioteka i filmoteka, pokoje pozostałych księży pracujących w Duszpasterstwie Powołań oraz pralnia i suszarnia.

Krzysztof Pietrzyk (Polska)

Byłem bardzo zdziwiony kiedy po pewnym czasie do mnie zadzwonił ten ksiądz i zaproponował pojechać z nim na powołaniówkę

Pierwszego pallotyna spotkałem 2 lata temu i od razu zauważyłem, że to nie jest zwykły ksiądz. Zauważyłem dwie rzeczy: pierwsza – był bardzo otwartym człowiekiem, a druga – niezwykły strój. Byłem bardzo zdziwiony kiedy po pewnym czasie do mnie zadzwonił ten ksiądz i zaproponował pojechać z nim na powołaniówkę. Od razu powiedziałem „TAK”, chociaż nie wiem dlaczego. Myślałem, że to będą jakieś zwykłe rekolekcje, jakich w swoim życiu przeżyłem sporo. Z persperktywy czasu już wiem, że to była Opatrzność Boża. Na powołaniówce ksiądz opowiadał o św. W. Pallottim i księżach pallotynach. Od tego czasu zastanawiałem się nad swym powołaniem. Po rekolekcjach zapoznałem się z pallotynami, którzy pracują w moim mieście.

W zeszłym roku uczestniczyłem w pielgrzymce z Suwałk do Wilna do M.B. Ostrobramskiej. W pierwszych dniach pielgrzymki modliłem się w różnych intencjach. Od czwartego dnia modlilem się o rozeznanie swojego powołania.

W Wilnie była rozmowa, którą nie zapomnę do końca życia. Ja słyszałem o tym, że Pan Bóg mówi przez ludzi, ale nie wierzyłem w to. I w pewnym momencie ksiądz do mnie powiedział: „Nie uciekaj przed Panem. Wcześniej czy później sam przyjdziesz do Niego”. Po tych słowach zrozumiałem że pójdę do seminarium. I kiedy ostatni raz modliłem się przed obrazem M.B. Ostrobramskiej, już prosiłem o wytrwanie na drodze powołania.

Teraz jestem w postulacie. Cieszę się z tego i pragnę naśladować Jezusa Chrystusa i św W. Pallottiego. Pragnę być takim księdzem, jakich spotkałem w swoim życiu: otwartym, z duchem modlitwy i po prostu świętym.

Władysław Słowiński

Wielu świętym było ciężko zrozumieć dlaczego ich wybiera Bóg a nie kogoś lepszego od nich???

„To Jezus przywołał do siebie uczniów – tych których sam chciał” w tych słowachJezus daje nam zrozumieć, że On wybierał i dzisiaj wybiera swoich uczniów nie za rozum lub wygląd ale za cechy które człowiek nie jest w stanie zrozumieć. Wielu świętym było ciężko zrozumieć dlaczego ich wybiera Bóg a nie kogoś lepszego odnich. Tak na przykład Mojżesz nie chciał iść za głosem Boga, za głosem swojego powołania myślał, że ja pójdę do faraona i będę i jego prosić jeżeli nie mogę dobrze mówić ale Bóg daje jemu do pomocy Aarona, i ta postać Aarona pokazuje, ze Bóg nigdy nie zostawia swoich wiernych. Tak, że pierwsi uczniowie Jezusa byliprostymi ludźmi może nawet nie mieli wykształcenia ale jednak Jezus wybrał ich, żeby głosili jego słowo wszystkim. W Piśmie Świętym jeszcze jest wiele takich przykładów, ze wybrani przez Boga nie chcieli od razu iść za głosem swojego powołania.
Rozpoznać swoje powołanie jest bardzo ciężko ale ciężej odpowiedzieć tak na głos Boga i wziąć swój krzyż i iść za Jezusem drogą którą On wyznaczył, jakim nie byłoby przeznaczenie być kapłanem, mnichem lub żyć jak świecki bardzo ciężko i żeby dobrze przejść trzeba w modlitwie prosić Boga o Jego błogosławieństwo.

Igor M. (Ukraina – Odessa)

Czym jest dla mnie postulat?

Postulat jest czasem, w którym kandydat odkrywa głębsze uzasadnienie własnego powołania, poznaje życie palotyńskie i doświadcza go...

Postulat jest czasem rozpoznawania i wyboru życia . W tym okresie kandydaci w ścisłej łączności ze wspólnotą braterską, poznają sposób życia Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego SAC natomiast wspólnota ze swej strony lepiej poznaje kandydata, by wyrobić sobie właściwy sąd. Postulat jest czasem, w którym kandydat odkrywa głębsze uzasadnienie własnego powołania, poznaje życie palotyńskie i doświadcza go, odrywa się od swego środowiska życiowego i doświadcza życia braterskiego we wspólnocie. Działalność wychowawcza w stosunku do postulantów kieruje się przede wszystkim ku pogłębieniu wiary, metod modlitwy, szczególne wprowadzenie w modlitwę liturgiczną, wprowadzenie w diakonię służby. W tym okresie weryfikuje się ludzką dojrzałość kandydatów, pomaga w jej rozwoju, zwłaszcza, jeśli chodzi o dojrzałość emocjonalną. Wychowanie w tym okresie jest skoncentrowane na osobie kandydata, by odpowiedzieć na jego potrzeby duchowe, intelektualne, uczuciowe.

Paweł

Chcę zostać Pallotynem, ponieważ chcę być przydatny innym. Cieszę się gdy mogę komuś pomóc.

Chcę zostać Pallotynem, ponieważ chcę być przydatny innym. Cieszę się gdy mogę komuś pomóc.

Za mało prosimy Boga za świat, za życie ludzi rozproszonych po całym świecie.
Pracuję w Świętej Katarzynie, 20 km od Kielc. Uwielbiam pracować w kuchni.
Moi bracia postulanci mi pomagają ale nie wszyscy we wszystkim.
Uczę się języka polskiego ale niestety jeszcze wszystkiego nie umiem.
Byliśmy w Sanktuarium Relikwii Świętego Krzyża, gdzie ks. Rektor odprawił za nas Mszę Świętą. Po Mszy Świętej zwiedzaliśmy Sanktuarium, a potem udaliśmy się na kawę i herbatę do kawiarni.
Jest tu bardzo przyjemnie i czuję się dobrze.

Brat Vladimir (Słowacja)